Instagram gaat minder om likes draaien, en dat is goed

Instagram likes verbergen 2 (1)

Instagram is van plan om het aantal likes dat een foto of video heeft te verbergen. Dit moet ervoor zorgen dat mensen zich minder gaan vergelijken en daardoor bezig gaan met de boodschap van een bericht, in plaats van de populariteit. Dit is waarom dat een goed plan is.

Instagram likes verbergen

Vroeger draaide het om hoeveel BFF’s je op MSN noemde, daarna was het belangrijk dat je Hyvesmuur werd volgekrabbeld door je besties en nu hebben we Instagram. Met meer dan twee miljoen dagelijkse gebruikers is de app razend populair onder Nederlanders. Iedereen die de app weleens opent weet dat Insta gaat om zien en gezien worden.

En dat is een probleem. Instagram vindt dat het om de boodschap achter een foto of video moet gaan en niet om het aantal mensen dat jou leuk vindt. Het sociale medium denkt er daarom aan om de like-teller te verbergen waardoor jij als kijker niet ziet hoe populair een bericht of video is. In plaats van blindelings op die like-knop rammen moet je dus eerst bij jezelf nagaan of je het bericht echt goed genoeg vindt om een hartje uit te delen.

Jane Manchun Wong, een bekende app-maker, ontdekte dat Instagram deze functie test in een nieuwe, nog niet uitgebrachte versie van de app. Eerder ontdekte de cyberdeskundige dat Instagram foto’s over zelfbeschadiging gaat verbergen. In gesprek met TechCrunch, een bekende technologiewebsite, wordt de test bevestigd.

instagram likes verbergen
Screenshots: Jane Manchun Wong

Minder kontfoto’s

“We willen dat jouw volgers zich focussen op wat je deelt, en niet op hoeveel likes het krijgt”, zegt een Instagram-medewerker. Om dit voor elkaar te krijgen worden straks de like-tellers verborgen. Je ziet dus nog wel een paar iconen van mensen die het bericht leuk vinden, maar niet het totale aantal. Dit getal is alleen zichtbaar voor de plaatser van de foto.

Het gaat voorlopig om een test, maar Instagram denkt eraan de functie binnenkort uit te rollen. Ten eerste moet het verbergen van de like-teller ervoor zorgen dat de groepsdruk vermindert. Nu is het nog zo dat veel mensen hun foto of video snel verwijderen wanneer het aantal likes achterblijft, omdat ze het idee hebben dat anderen populairder zijn.

Ook moeten mensen hierdoor beter gaan nadenken voordat ze een bericht ‘liken’, in plaats van gewoon de massa volgen. Tot slot wil Instagram dat mensen door deze maatregel zich meer gaan focussen op ‘authentieke’ content, in plaats van foto’s die simpelweg veel likes scoren. De Insta-medewerker geeft hierbij geen voorbeelden, maar we weten allemaal dat het om kontfoto’s met afgezaagde bijschriften gaat.

Je snapt het idee.

Is dit de oplossing?

Instagram heeft een relatief jong publiek dat vol zit met onzekerheden, twijfels en groepsdruk. Dit is helemaal niet erg, want het hoort bij opgroeien. Toen ik veertien was had je bijvoorbeeld Hyves. Dit was een van de eerste social media en was zo lelijk vormgegeven dat het bijna mooi was in zijn afgrijselijkheid.

Op Hyves kon je elkaar ‘krabbelen’ en wie veel gekrabbeld werd, was populair. Ook kon je elkaars foto’s leuk vinden, om aan te geven dat je andermans selfie voor een viezige badkamerspiegel waardeerde. Destijds was iedereen veel te onvolwassen om het toe te geven, maar nu, zo’n tien jaar later, durf ik te zeggen dat populariteit op social media belangrijk was voor mij.

Wanneer mijn foto maar 30 keer leuk werd gevonden en die van een ander ruim v300 keer, ging ik toch twijfelen. Nu is het normaal dat je op deze leeftijd struggelt met jezelf, maar het vergelijkingsmateriaal op Hyves versterkte dit gevoel wel. Nu, jaren later, zie ik pas in hoe achterlijk dit eigenlijk is.

Screenshot: BNNVara

Werken bij de Action

Populair zijn op social media is namelijk allesbehalve een garantie op een succesvol leven, wat je ook wilt gaan doen later. Dames die vroeger tientallen krabbels per dag ontvingen, voor alle feestjes werden uitgenodigd en op Hyves zelfverzekerd overkwamen werken nu fulltime bij de Action in mijn geboortestad.

Dit is geen belediging naar medewerkers van mijn favoriete winkel, maar als veertienjarige dacht ik dat deze dames een heel ander levenspad zouden bewandelen. Ik denk daarom dat het een goed plan is om het aantal likes te verbergen, want zonder dat je het doorhebt schets jij als kijker een heel beeld van een ander z’n leven op basis van foto’s op social media, terwijl dit eigenlijk niks zegt.

Iedereen kan met goede belichting een sixpack faken. Iedereen kan met een goede camerahoek doen lijken alsof je een kont à la Kim Kardashian hebt. Iedereen kan voor een leenauto gaan staan en doen alsof het jouw Mercedes is.

Sociale media moedigen dit neppe gedrag echter aan door je te belonen met likes. En ook al gaat het om digitale hartjes, je voelt je er wel beter door. Door likes te verbergen gaan mensen zich hopelijk wat minder vergelijken met anderen, en wat meer werken aan zichzelf.

Volg Commen op Facebook, Twitter en Instagram voor meer taboedoorbrekende verhalen 

Verwerken
Topper! Je bent ingeschreven.

Zo overleef je een verjaardag als je autisme hebt

Verjaardag overleven autisme uitg

“Een verjaardag biedt een hoop prikkels, dus is het belangrijk dat je er niet onnodig veel binnenkrijgt. Zo is de plek waar je gaat zitten of staan van essentieel belang. Denk daarom twee keer na voordat je plaatsneemt naast de luidruchtige buurman of de oma die ellenlange verhalen vertelt die je toch niet kunt volgen.”

Verjaardag overleven met autisme

Persoonlijk heb ik een hekel aan verjaardagen, en met mij waarschijnlijk nog een heleboel anderen. Nu schijnt dit niet iets raars te zijn als je autisme hebt, aangezien het een sociale gelegenheid is met veel prikkels en uitdagingen. Maar ook als je geen autisme hebt, zijn verjaardagen niet altijd een feestje.

Inmiddels vermijd ik ze daarom het liefst (sorry, familie en vrienden), maar een paar jaar geleden toen ik nog niet met autisme gediagnosticeerd was, ging ik nog ‘gewoon’ naar alle verjaardagspartijen toe. Daarna kwam ik regelmatig overprikkeld thuis, waarna ik de rest van de dag nergens meer energie voor had. Inmiddels heb ik hiervan geleerd en met de volgende tips kom je niet helemaal kapot thuis.

1. De wc is je beste vriend

Het is belangrijk af en toe even een momentje voor jezelf te nemen, ook tijdens verjaardagen. Zo’n samenkomst vraagt veel van je, helemaal wanneer je autisme hebt. Sociaal doen, praten over de welbekende koetjes en kalfjes, veel prikkels en allerlei mensen die je niet kent. Tijdens het rustmomentje heb je de gelegenheid om op te merken wanneer je overprikkeld raakt. Meestal is het dan tijd om naar huis te gaan.

Maar waar doe je dit? Heel simpel: de wc, ook als je niet moet. Het is compleet sociaal geaccepteerd om naar het kleinste kamertje te gaan en niemand vindt dit raar. Bovendien is het er stil en daarmee de ideale plek om even tot rust te komen. Geloof me: de wc wordt je nieuwe beste vriend.

Lees ook: De 7 beste lifehacks voor introverte mensen

2. Je hoeft geen uren te blijven

Een verjaardag kan hartstikke leuk zijn, ongeacht hoe lang je er blijft. De meeste aanwezigen blijven bijvoorbeeld langer dan een uur, maar dit is absoluut geen harde regel. Als een verjaardag uitputtend is houd je het misschien minder lang vol en is het verstandiger om eerder naar huis te gaan.

Spreek daarom met jezelf af dat je bijvoorbeeld maximaal een halfuur blijft. Wanneer je langer wilt blijven is het verstandig een stok achter de deur te hebben. Zeg bijvoorbeeld van tevoren tegen de jarige hoe laat je weer naar huis gaat, of vraag aan de mensen met wie je bent of ze je aan de ‘eindtijd’ helpen herinneren.

Bron: Upcoming

3. Ga niet naast de luidruchtige buurman zitten

Een verjaardag biedt een hoop prikkels, dus is het belangrijk dat je er niet onnodig veel binnenkrijgt. Zo is de plek waar je gaat zitten of staan van essentieel belang. Denk daarom twee keer na voordat je plaatsneemt naast de luidruchtige buurman of de oma die ellenlange verhalen vertelt die je toch niet kunt volgen.

Kies bij binnenkomst daarom een strategische plek. Mijn favoriet is een rustig hoekje en het liefst in bijzijn van mensen waar je het goed mee kunt vinden. Dit is niet alleen gezellig, maar het kost ook minder energie om sociaal te ‘doen’.

4. Help mee in de keuken

Het meest vermoeiende aspect op een verjaardag is vaak het sociale aspect, naast alle prikkels. Verwacht dan ook niet van jezelf dat je continu met iedereen praat en aanwezig bent. Om even wat minder sociaal te hoeven doen, kun je aanbieden om in de keuken mee te helpen.

Snijd de taart, schenk drankjes in en maak hapjes klaar. Om het geheel af te toppen kun je al het eten ook nog uitserveren. Hierbij hoef je niet zoveel energie in het praten te steken, en de jarige waardeert de hulp vast en zeker. Bovendien kun je je zo achter de schermen voleten aan al het lekkers, maar dat is een bijkomend voordeel.

5. Ga niet naar elke verjaardag

Deze tip is vooral voor mensen met een grote familie of vriendengroep. Wanneer je iedere maand meerdere verjaardagen hebt raad ik aan om selectief te wezen in welke feestjes je bezoekt, en welke je overslaat. Dit is misschien op het eerste gezicht niet de meest gezellige optie, maar het is beter dan dat jij overprikkeld thuis zit.

Ga bijvoorbeeld alleen naar de verjaardagen van mensen die je echt belangrijk vindt, of schrap er een paar. Ook kun je een compromis maken. Zelf kies ik bijvoorbeeld vaak niet voor om naar het feestje te gaan, maar op een andere dag met de jarige af te spraken om zo alsnog zijn of haar verjaardag te vieren.

Meer over autisme

Uiteraard zijn deze tips toe te passen op veel andere sociale situaties, zoals een etentje of nationale feestdag. Op Commen schrijven jongeren over alles dat met mentale gezondheid te maken heeft. Dit schreven wij eerder over autisme:

Volg Commen op Facebook, Twitter en Instagram voor meer taboedoorbrekende verhalen 

Verwerken
Topper! Je bent ingeschreven.

Interview: De mensen die vanwege een depressie met school stopten

Stoppen studie depressie uitgelicht

“Ik weet dat het echt niet anders kon, maar accepteren blijft moeilijk. Als je ziet dat oude klasgenoten nu allemaal aan het studeren zijn is dat soms best moeilijk. Soms komt dat schuldgevoel dan weer naar boven. ‘Zie je wel, ik had niet voor mezelf moeten kiezen, niet voor mijn gezondheid.’ Maar ergens weet ik dat het zo beter is. In ieder geval voor nu.”

Stoppen met studie vanwege depressie: 3 jongeren vertellen

Als we de onderzoeken mogen geloven wordt studeren steeds zwaarder. Studenten worden gepusht om hun papiertje zo snel mogelijk te halen, de studiefinanciering is hevig gekort en ook de kamerhuur in alle grote studentensteden is de afgelopen jaren toegenomen. En de stress eruit drinken voelt toch wat minder fijn wanneer je het biertje met geleend geld betaalt.

Wanneer je dan ook nog eens last hebt van mentale problemen, kan het te veel worden. De meeste mensen vinden uiteindelijk hun weg binnen de schoolbanken, maar voor sommigen loopt het anders. Drie jongeren vertellen over hoe depressie ervoor gezorgd heeft dat ze gestopt zijn met studeren.

Romy, 18

Hey Romy, tof dat ik je mag spreken. Hoe is het nu met je?
Geen probleem! Ik ben nu 12 weken terug uit de kliniek waar ik opgenomen was en probeer het leven weer een beetje op te pakken, zoals werk zoeken.

Vertel. Wanneer ben je gestopt met studeren?
In het schooljaar 2017/2018 ben ik in december gestopt, zo’n drie maanden na het begin van het eerste jaar. Ik denk dat ik achteraf al langer struggelde met problemen, maar dat het toen tot uiting is gekomen. Ik kon mijn faalangst redelijk onder controle houden, maar het speelde tijdens de toetsweek ontzettend op, wat weer andere problemen veroorzaakte.

Had je ooit gedacht dat mentale problemen jouw schoolcarrière in de weg zouden staan?
Ja en nee. School is altijd een dingetje geweest voor mij. In de derde klas van de middelbare school heb ik een burn-out gehad, dus dat het ooit een keer mis zou gaan heb ik misschien wel zien aankomen. Maar in de vorm van een depressie? Nee, dat niet. Ik wist niet wat depressie precies inhield.

Wisten je klasgenoten van jouw situatie?
Half. Ik sprak er vooral over met mijn mentor, wat ik ook heel belangrijk vind. In de klas waren er een paar meiden die ervan wisten, maar niemand vroeg eigenlijk naar me. Het leek alsof mijn wereld stil stond, terwijl die van hen door ging. Zo kwam ik sommige perioden wel veel op school, maar andere keren bleef ik een paar weken weg. Wanneer er dan vragen werden gesteld, ging dit via de mentor.

Er werd dus eigenlijk niet echt op je gereageerd. Had je dit verwacht?
Ja. Natuurlijk zijn vrienden op school heel belangrijk, maar uiteindelijk zit je daar ook voor jezelf. Wanneer je merkt dat iemand afglijdt kan je die tot op zekere hoogte helpen. Maar uiteindelijk houdt het op, helemaal wanneer niet duidelijk is wat er precies aan de hand is. Daarom begrijp ik nu ook dat ze dachten ‘laat maar zitten’.

Waar ben je nu mee bezig?
Ik richt mij nu op herstel. Daar ligt echt de prioriteit. Daarnaast wil ik worden opgeleid tot ervaringsdeskundige maatschappelijk werk, aangezien ik daar nu een beetje ervaring in heb en het graag in iets moois wil omzetten. Ook ga ik binnenkort bij Wij zijn MIND werken en heb ik nog wat andere losse projecten lopen. Ik pak het rustig allemaal weer op.

Het klinkt alsof je het weer aardig op de rit hebt.
Ik spreek dan ook niet meer van een depressie. Ik denk dat ik daar anderhalf jaar in gezeten heb, maar dat is nu niet meer het geval. Ik ben daar veel te vrolijk voor.

Ben je achteraf blij dat je destijds de keuze hebt gemaakt om te stoppen?
Ik denk dat blij niet het goede woord is, maar dat het wel de goede keuze is geweest. Nu ik weer ingeschreven ben voor een opleiding zie ik ook in mijn dat mijn vorige studie niet bij mij paste. Ik moest toen gewoon vijf dagen per week in de schoolbanken zitten, terwijl mijn nieuwe opleiding uitgaat van vier dagen werken, en één dag per week les. Dit past veel beter bij mij, omdat ik een praktijkmens ben.

Lees ook: Wij spraken mensen over wat ze doen tegen hun winterdepressie

Anna, 22

Hi Anna. Zeg, hoe heeft depressie er destijds voor gezorgd dat je bent gestopt met school?
Sinds mijn twaalfde heb ik de diagnose depressie en heb ik verschillende opleidingen gevolgd, onderbroken en gestopt. In de zomervakantie van de tweede naar de derde klas werd ik voor de eerste keer opgenomen. De timing kwam goed uit, want zo hoefde ik het mijn klasgenoten niet te vertellen.

En de tweede keer?
Ik deed havo/vwo en om naar het derde jaar te kunnen, moest ik naar een andere school. Hier zaten oude klasgenoten van mij ook op, die mij vroeger gepest hadden. Uit angst om weer gepest te worden ben ik toen vmbo gaan doen. School interesseerde toch niet echt meer, dus waarom ook niet dacht ik. Tijdens dit derde jaar ging het steeds slechter tot ik op een gegeven moment in de klas instortte en wederom opgenomen werd.

Hoe zag deze opname eruit?
Op dat moment wilde ik niet meer en was het allemaal teveel. Uiteindelijk ben ik drie maanden niet naar school geweest. Ondertussen had ik wel gesprekken met een psycholoog, die me uiteindelijk liet opnemen voor een intensieve en lange behandeling. Ik was nog maar 15, dus moest ik naar de interne school van de kliniek. Uiteindelijk heb ik mijn derde jaar daar gehaald en zelfs een paar examens gedaan, maar vraag me niet hoe. Via de vavo heb ik uiteindelijk een volledig diploma gehaald.

En wat heb je toen gedaan?
Eventjes ging alles heel goed. Ik koos een leuke vervolgopleiding, ging begeleid wonen en even leek alles weer normaal. Mijn depressie ging naar de achtergrond en alles ging probleemloos. Toch begon ik rond mijn 19e aan mezelf te twijfelen. ‘Op mezelf wonen en studeren: kan ik dat wel?’ De druk om te presteren werd te groot en het examenjaar was een hel voor me. Ik negeerde alle signalen van een terugval want het ging toch goed op school? Ik zakte verder weg en besloot wederom hulp te zoeken. Uiteindelijk maakte ik de opleiding af, cum laude nog wel, maar het kon mij niets schelen.

Ben je toen gaan doorstuderen?
Dat is de vraag die iedereen stelt. Voor mij werd hij vaak al beantwoord: tuurlijk ging ik verder studeren. Ik had helemaal geen zin meer om een opleiding te doen, maar ik voelde me gedwongen om iets te kiezen. Na veel gepieker koos ik daarom een opleiding, al voelde het niet goed. Meer dan het begin van het schooljaar heb ik dan ook nooit gehaald. Ik zat in een zware depressie en zag geen uitweg meer waardoor ik na een suïcidepoging in het ziekenhuis belandde.

Hoe gaat het nu met je?
Inmiddels ben ik 22 en nog steeds in behandeling. Een opleiding volgen zit er voorlopig niet in. Ik had nooit gedacht dat het zo zou lopen, maar soms moet je voor jezelf en je gezondheid kiezen, hoe moeilijk dat ook is. Momenteel ben ik op zoek naar een passende dagbesteding, omdat mijn herstel minder voorspoedig gaat dan gedacht. Werken of school is dan ook geen optie.

Ben je blij dat je destijds gestopt bent met studeren?
Ik weet dat het echt niet anders kon, maar accepteren blijft moeilijk. Als je ziet dat oude klasgenoten nu allemaal aan het studeren zijn is dat soms best moeilijk. Soms komt dat schuldgevoel dan weer naar boven. ‘Zie je wel, ik had niet voor mezelf moeten kiezen, niet voor mijn gezondheid.’ Maar ergens weet ik dat het zo beter is. In ieder geval voor nu.

Ook interessant: Interview: ‘Ik werk tijdens de feestdagen bij de zelfmoord-crisislijn’

Hanna, 17

Hey Hanna, hoe zit het bij jou?
Nou, bij mij is het een beetje vreemd gelopen. In de eerste klas van de middelbare school had ik al last van wat depressieve klachten, maar destijds is de diagnose nooit gesteld. Die kwam pas achteraf. Aan het eind van de tweede klas kreeg ik wederom last van depressies waarna ik aan het begin van de vierde klas ben gestopt met school.

Je hebt het dus een aardig tijdje volgehouden voordat je definitief met school stopte vanwege een depressie. Hoe ging dit?
Halverwege de tweede klas moest ik een time-out project volgen. Dit is een tijdelijk traject waarna je uiteindelijk weer terug gaat naar je oude school, of wordt doorgestuurd naar het speciaal onderwijs. Uiteindelijk ben ik weer teruggegaan naar mijn vorige school, maar heb geen middelbare school diploma gehaald.

Had je dit ooit van jezelf verwacht?
Nee, absoluut niet. Het zijn vooral andere mensen die gezegd hebben dat het zo niet langer verder kon, en dat het beter was om met school te stoppen. Naar aanleiding van mijn suïcidepoging heeft mijn psychiater toen ingegrepen en ook school vond het niet meer verantwoord om op dezelfde voet verder te gaan.

Hoe reageerden klasgenoten op je vertrek?
Ik had al langer last van paniekaanvallen en was op school al weleens ‘in de war’ geweest, dus de klas wist van mijn situatie en was niet verwonderd. Op een paar grappige opmerkingen na werd er ook niet heel veel over gezegd. Mijn vriendinnen namen het dan ook voor mij op en wanneer ik therapie had zeiden docenten dat ik een afspraak buiten school had.

Waren de reacties anders toen je tijdelijk naar de time-out school ging?
Dat ligt eraan aan wie je het vraagt. Destijds vertoonde ik wel heel raar gedrag en ging ik tegen alles en iedereen in, vanwege mijn grote rechtvaardigheidsgevoel. Zo vond de ene kant van de klas het compleet terecht dat ik tijdelijk weg ging, terwijl de andere groep het hier niet mee eens was. Ik denk dat dit ook ligt aan het feit dat ik toen nog niet gediagnosticeerd was met autisme, waardoor klasgenoten mijn gedrag soms niet begrepen. Van kinderen met ADHD werd bijvoorbeeld veel meer gepikt, als de klas ervan af wist.

En ben je nu bezig met het halen van een diploma?
Ik heb inmiddels voor het derde jaar vrijstelling van de leerplichtambtenaar gekregen. Ik probeer nu een opleiding naar het mbo te regelen, al is dat vooral op de lange termijn. Vooral de opleidingen directiesecretaresse en verpleegkundige spreken mij aan. Deze liggen behoorlijk ver uit elkaar, maar in beide gevallen draait het om verzorgen en dingen regelen voor iemand. Ondertussen werk ik op de dagbesteding zodat ik een ritme heb.

Hoe kijk je terug op je beslissing om destijds te stoppen met school?
Blij is niet het goede woord, maar ik vind het wel een goede keuze. Het liefst had ik nu een diploma, maar dan had ik twee jaar door moeten gaan en dat zat er gewoon niet in. Het was dus vooral een slimme keuze door even pas op de plaats te maken.

Lees meer interviews met (on)bekende mensen over taboedoorbrekende onderwerpen

Volg Commen op Facebook en Instagram voor meer verhalen die ertoe doen

Verwerken
Topper! Je bent ingeschreven.

Huilen is niet ongemakkelijk, daar zorgen anderen voor

Huilen-ongemakkelijk-3

Tranen luchten echt op, maar niet direct. Over waarom huilen helemaal niet ongemakkelijk of raar is, maar je omgeving wel.

Huilen ongemakkelijk?

Terwijl ik over straat liep kwam een vrouw van middelbare leeftijd mij tegemoet. Net wanneer ik haar vriendelijk wil begroeten zie ik een traan over haar wang lopen. Uit beleefdheid wendde ik mijn blik af. Wat zou er aan de hand zijn? Ik had het te doen met de vrouw en tegelijkertijd voelde ik een soort van plaatsvervangende schaamte. Ik zou me rot schamen als ik huilend over straat liep. Vaak genoeg slikte ik mijn tranen maar weg uit angst dat anderen me zouden veroordelen. Maar waarom eigenlijk? Huilen doen we allemaal toch?

Natuurlijk willen we dat mensen zien dat het goed met ons gaat. Hoe sterker we zijn, hoe beter we kunnen functioneren in het dagelijks leven. Iemand die huilt op de werkvloer zal vaker als zwak gezien worden en waarschijnlijk minder snel die promotie krijgen.

Maar naast de stimuli van sociale statussen is er ook een primitieve basis aan het tonen van emoties, met in het bijzonder huilen. Lang werd geloofd dat tranen een manier waren om afvalstoffen uit ons lichaam af te voeren. Na een uitgebreid onderzoek van Ad Vingerhoets, hoogleraar stress en emoties, werd deze overtuiging weerlegt.

Huilend praten

Als we kijken naar de natuur, zijn wij de enige levende wezens die huilen uit emotie. Huilen is een manier van communicatie, nog voordat we met onze ouders kunnen praten. In andere woorden, huilen betekent ‘Ik heb hulp nodig’.

Volwassenen huilen meestal omdat ze zich wanhopig, hulpeloos of machteloos voelen. Maar ook woede, schaamte en vreugde kunnen tranen veroorzaken.

Door te huilen communiceren we dat we ons op dat moment overweldigd voelen door emoties. Als we ons bijvoorbeeld bezeren en een schreeuw van pijn niet afdoende is geven onze tranen aan dat we het écht zwaar hebben en anderen ons serieus moeten nemen.

Lees ook: Hoe mannen omgaan met liefdesverdriet

“Huilen in het openbaar is onfatsoenlijk”

In mijn zoektocht naar artikelen over huilen stuitte ik op een artikel die gepubliceerd werd in het NRC van Hugo Brandt Corstius. “Huilen in het openbaar is onfatsoenlijk en nog irritanter dan ingeblikt gelach. Het is schadelijker dan roken en spugen”. In zijn artikel vergelijkt hij openbaar huilen met wildplassen en kontkrabben.

Het stuk gaat verder en geeft tips om huilen in bijzijn van anderen te voorkomen. In eerste instantie vind ik dit gek. Waarom wringen we onszelf in allerlei bochten en gaten om iets wat zo primitief en natuurlijk is te verhullen?

Wie de vraag stelt moet ‘m beantwoorden. Ik kwam erachter dat ook ik schuldig ben aan vooroordelen over huilen. In plaats van de vrouw vriendelijk toe te lachen en te vragen hoe het met haar gaat, wendde ik mijn blik af. En waarom? Omdat ik mij oncomfortabel voelde bij de situatie.

Huilen ongemakkelijk (1)
Foto: Pexels

Maar hoe bevrijdend zou het zijn om mijn tranen te laten gaan zodra ze zich aandienen, zonder me druk te maken over wat anderen van me denken? Doet iemand anders zijn oordeel er toe, of zet ik mijzelf op de eerste plaats? Waarom die krampachtige drang om maar niet kwetsbaar te zijn? Ten slotte zijn tranen een natuurlijk fenomeen: iedereen ervaart het.

In het wetenschappelijke tijdschrift Emotion melden onderzoekers van de Universiteit van Tilburg dat huilen wel degelijk een gezond effect kan hebben. In de studie kregen meerdere proefpersonen een film te zien, die bekend staat als een echte ‘tranentrekker’.

Ook interessant: Continu het idee dat je weekend niet leuk genoeg is? Zo ga je om met weekendstress

Huilen lucht op, maar niet gelijk

Bij de mensen die het niet droog hielden werd er een kleine dip in de gemoedstoestand geconstateerd vergeleken met mensen die niet huilden. De huilende mensen voelden zich dus slechter dan de mensen bij wie de tranen over de wangen biggelden. Na twintig minuten bleken de mensen die wel hadden gehuild zich beter te voelen dan de mensen die niet hadden gehuild.

‘Na een initiële verslechtering herstelt de stemming van mensen zich na verloop van tijd niet alleen’, zo legt hoofdonderzoek Gračanin uit. ‘De gemoedstoestand wordt uiteindelijk ook naar een hoger niveau getild dan voor de emotionele gebeurtenis.’

Oftewel in normaal Nederlands: tranen luchten op, maar het duurt even. Uiteindelijk is het tonen van je tranen alleen maar moedig en getuigt het van kracht en zelfverzekerdheid. Want jij durft jezelf toch maar eens mooi te laten zien. We mógen huilen, want iedereen voelt zich wel eens gewoon rot. En ook al confronteer je anderen misschien met hun eigen ongemakkelijkheid, het blijft toch hún ongemakkelijke gevoel. En met die tranen heb je meteen het voordeel dat je je daarna weer een stukje beter voelt.

Volg Commen op Facebook, Twitter en Instagram voor meer taboedoorbrekende verhalen 

Verwerken
Topper! Je bent ingeschreven.

Hoe ik met babystapjes van mijn paniekaanvallen afkwam

Paniekaanval oplossen (3)

“Eigenlijk zijn we gewoon een stelletje mafklappers bij elkaar, hoe ‘normaal’ je fobie ook is. Oftewel: niemand is echt normaal. Als je je dat bedenkt, is een taboe op angst nutteloos.”

Een paniekaanval oplossen, maar dan realistisch

Angst is normaal. Angst is de basis van ons overlevingsmechanisme. Iedereen heeft angst. Op angstlijst.nl staan liefst 418 soorten fobieën en waarschijnlijk zijn er nog een heleboel meer. Sommigen kunnen prima leven met zo’n angst, maar bij anderen slaat totale paniek toe. Angst houdt hun leven in een houdgreep. En ondanks dat bang zijn heel normaal is, praten we er amper over.

En waarom? Juist, omdat we bang zijn. Bang dat andere mensen ons niet serieus nemen. Bang dat we verstoten worden uit de roedel. Het is weer zo’n stomme vicieuze cirkel die zich elke dag meester van ons maakt. Tijd om dat te veranderen. Het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS) denkt daar gelukkig hetzelfde over. Met de campagne ‘Hey! Het is oké’ wil men openheid scheppen rondom angst- en paniekklachten.

De eerste keer

Mijn eerste paniekaanval kan ik me gek genoeg niet herinneren. Verdrongen denk ik. De aanval die het meeste impact had op mijn leven kan ik nog wel voor de geest halen. Ik was toen een jaar of 16 en het was niet mijn eerste paniekaanval. Winkels, terrasjes en winkelstraten waren inmiddels een danger zone, maar op zich viel er nog wel mee te leven.

Tot het moment dat ik op een dag op het station stond om naar school te gaan. Het regende, dus het was druk en klam. Bij het meeschuiven met de horde de trein in was daar opeens het gevoel dat ik uit de danger zone herkende: zweten, trillen, hartkloppingen, hyperventileren. Ik zag er waarschijnlijk uit alsof ik net de marathon van Rotterdam had gelopen.

Illustratie: DesignArf

De oorzaak? Een stortvloed aan doemgedachten. ‘Alle mensen op het station kijken naar me en vinden me raar. En straks op school vindt iedereen dat ook. Wat als er straks storing is, de trein uitvalt en ik nergens heen kan? Heb ik eigenlijk wel ingecheckt? Wat als ik wél controle heb en niet  ben ingecheckt?’ Ik had het gevoel stuurloos te zijn en daarnaast ook nog eens gejudged te worden. Ik had mezelf en mijn gedachten op dat moment niet meer in de hand. Ik dacht knettergek te worden.

Vanaf dat moment heb ik geen school meer vanbinnen gezien. Ik ben zo snel mogelijk naar huis gegaan en heb me daar drie maanden lang opgesloten op mijn kamer. Ik durfde niet meer naar buiten en viel nog dieper in mijn al bestaande depressie. Wat niet hielp waren de weinig begripvolle reacties. ‘Haha, hoezo durf je niet naar de supermarkt? Je wordt heus niet aangevallen door de bloemkool, hoor’. Of het simpele maar vernietigende ‘Stel je niet zo aan.’

Ook interessant: Veel jongeren zijn emotioneel eenzaam: zo heb ik het opgelost

Paniekaanval oplossen met praten

Maar nu ik me kutter voelde dan ooit kwamen de tientallen telefoontjes van boze mentoren, opmerkingen van vrienden en familie en een irritante, pushende leerplichtambtenaar aan als mokerslag op mokerslag. Niemand begreep me en ik voelde me compleet alleen op de wereld.

Dat laatste blijkt volgens de onderzoeken die het Ministerie van VWS deed wel mee te vallen. Eén op de vijf mensen krijgt in zijn leven te maken met angstaanvallen en 40 procent praat er met niemand over, zelfs niet met hun eigen partner.

Dat praten wel degelijk helpt ervoer ik later, toen ik er weer wat bovenop gekomen was. Ik zat in de tram met een vriendin en ik voelde mijn hart alweer tekeer gaan. Maar zij wist ervan en ik wist dat ze op me zou letten en zou helpen als het fout ging. Waarschijnlijk zag of voelde ze dat ik niet lekker zat en ze legde even haar hand op mijn arm. Die gedachten en blijk van steun hielpen me om de aanval te onderdrukken.

Het was de eerste keer dat ik de opkomende paniek wist door te slikken. Toen we uitstapten was er op dat moment geen opgeluchter persoon op aarde dan ik, maar het voelde als een grote stap richting herstel.

Illustratie: Senor Salme

Hoe kom je van paniekaanvallen af?

Dat ik überhaupt in die tram verzeild raakte was het resultaat van een flink aantal therapiesessies bij de psycholoog, waar ik onder lichte *kuch* dwang terecht kwam. Ze bracht me stapsgewijs terug de maatschappij in. Mensen spoorden me aan om ‘het gewoon te doen’, maar die stap was veel te groot. Alsof je een baby eerst leert fietsen, dan loopt het vanzelf wel. Mijn therapeut leerde me weer lopen, stapje voor stapje. Laten we het voorbeeld nemen van het reizen met de trein.

Stap 1: Maak je klaar voor je reis

Pak je spullen, doe je jas en schoenen aan en bereid je écht voor op een treinreis. Er is één verschil: uiteindelijk blijf je gewoon thuis. In het begin werd ik al gek van de gedachte alleen al, maar naarmate ik het vaker deed, werd het normaler en dus minder eng. Als je geen paniekaanval krijgt, ga je door naar de volgende stap.

Stap 2: Ga richting het station

Ditmaal herhaal je stap 1, maar ga je dus echt naar buiten om naar het station te gaan. Zodra je de paniek voelt opkomen, ga je terug. En ook hier merkte ik dat ik steeds dichter bij het station kwam. Tot ik daar ook een keer aankwam.

Stap 3: Wacht op de trein

Je bent op het station aangekomen, de stem van de NS roept de vertragingen om en je wacht op de trein. Het begint al bijna vertrouwd te raken. Het maakt niet uit op welke trein je wacht, maar gewoon de eerstvolgende. Je stapt nog niet in, maar je went gewoon aan de vele mensen om je heen en gaat naar huis als je trein vertrekt.

Stap 4: Maak een (korte) treinreis

Je bent nu zover dat je eindelijk de trein in durft, maar dat betekent niet dat je meteen van Groningen naast Maastricht moet. Je stapt uit op het eerstvolgende station (je moet immers ook weer terug), en ook dit bouw je weer uit tot je gewoon helemaal klaar bent om overal naartoe te treinen waar je wilt en waar je heen moet. Je krijgt overigens wel bonuspunten als je meteen de eerste keer van Groningen naar Maastricht gaat.

Nogmaals, het is slechts een voorbeeld, want je kunt het op alles toepassen. Zo heb ik het ook toegepast bij winkels, werk en talloze andere openbare plaatsen. Zet voor jezelf kleine stappen uit richting iets wat voor jou doodeng is. Je hoeft niet meteen te kunnen fietsen, maar begin gewoon maar langzaam met kruipen en neem je tijd.

Lees ook: Nee, CBD olie is niet de oplossing voor je depressie

Illustratie: DesignArf

Paniekaanval oplossen makkelijker gezegd dan gedaan

Ook al heb ik alle stappen gevolgd, nog steeds zijn er plaatsen waar ik liever niet kom omdat ik me er ongemakkelijk voel. Daarnaast ben ik zenuwachtig voor veel plekken. En ook in situaties waarin ik de controle dreig te verliezen, komen de symptomen nog steeds wel eens opzetten.

Waarschijnlijk heb ik mijn laatste paniekaanval nog niet gehad, al is het momenteel lang geleden, maar dat is oké zolang het mijn leven niet meer beheerst. Als je zover op de weg terug bent, voel je je ook sterker om het gewoon te incasseren, door te gaan met je leven en ‘enge’ locaties en situaties weer op te zoeken. Terug naar die maanden van isolatie, dat in ieder geval nooit meer.

Waarom het taboe nutteloos is

Eerder is het al even benoemd, de 418 fobieën (en meer) die je op Google kunt vinden. Deze  gaan van ‘normale’ fobieën als angst voor spinnen, onweer, hoogtes, kleine ruimtes en de tandarts naar fobieën die over het algemeen als ‘gek’ worden bestempeld.

Denk aan mensen die bang zijn om te zitten, angst hebben voor bloemen of een bepaald getal. Ook lijden sommigen aan hippopotomonstrosesquippedaliofobie, ironisch genoeg de angst voor lange woorden. Maar hé, de meeste angsten, ook veel ‘normale’, staan ver van waarvoor angst bedoeld is: ons in leven houden. Dus eigenlijk zijn we gewoon een stelletje mafklappers bij elkaar, hoe ‘normaal’ je fobie ook is. Oftewel: niemand is echt normaal. Als je je dat bedenkt, is een taboe op angst nutteloos.

Volg Commen op Facebook, Twitter en Instagram voor meer taboedoorbrekende verhalen 

Verwerken
Topper! Je bent ingeschreven.

De vrouw achter het Instagram-account dat psychische gezondheid persoonlijker gaat maken

Interview Jekuntmeerdanjedenkt uitg

Een gesprek met de vrouw achter Jekuntmeerdanjedenkt over onpersoonlijke websites, pseudoniemen, wat er mis is met Instagram, slechte recovery-accounts en meer.


Het moment dat je erachter komt dat je niet ‘gek’ bent omdat je bepaalde gedachtes hebt is ontzettend bevrijdend. De eerste keer dat ik Robert Whittaker, mijn favoriete vechter, hoorde praten over hij vaak twijfelde aan zijn identiteit, vond er een feest van herkenning in mijn hoofd plaats. Ik was dus blijkbaar niet de enige die constant aan zichzelf twijfelde.

Het opwekken van dit herkenbare gevoel is een van de redenen dat ik ooit met Commen begonnen ben. Er werd naar mijn idee wel veel over mentale gezondheid gepraat, maar dan vooral in de derde persoon. Dit is jammer, want mentale gezondheid is iets wat ons allemaal verbindt.

Ook Sarah* wil het gesprek graag persoonlijk maken. Nadat ze al een tijd bezig is op Instagram onder de naam Jekuntmeerdanjedenkt, heeft ze sinds kort ook een website met dezelfde naam. Tijd voor een kennismaking.

Michel: Hi Sarah. Waarom ben je begonnen met de website?
Sarah: Ik mistte een website waarop op een persoonlijke manier onderwerpen besproken worden die mij bezighouden als persoon met ernstige psychische problematiek. De huidige websites van (zorg)instellingen en organisaties die zich bezighouden met psychische gezondheid zijn vaak onpersoonlijk en heel algemeen.

Er worden wel vragen besproken zoals ‘wat is depressie?’ maar er wordt niet dieper op ingegaan. Hetzelfde geldt voor als je hulp nodig hebt bij crisis. Je vindt wel telefoonnummers en de instructie “bel de huisartsenpost”, maar je krijgt geen hulp bij de stappen die je zelf zou kunnen ondernemen om door de crisis heen te komen.

Ook krijg je geen begeleiding met de beslissing maken of je wel of niet belt en is er niemand de zegt dat het het waard is om te bellen wanneer dit echt nodig is. Bedenk maar eens hoe lastig het is om de crisisdienst te bellen als je het leven niet meer ziet zitten, want waarom zou je dan nog hulp vragen?

Lees ook: Ik sprak Sophie Hilbrand over fuck-ups, je passie vinden en jezelf bekijken door de ogen van een bejaarde

Logo Jekuntmeerdanjedenkt

Je verwijst op je website naar diverse hulplijnen, zoals die van MIND. Heb jij zelf weleens gebruik gemaakt van zo’n lijn?
Ik heb wel eens getelefoneerd met de Luisterlijn. Met 113 heb ik gedurende een periode heel veel contact gehad. Dat was via de chat en een aantal keer telefonisch. Soms hielp het heel erg, maar vaak ook helemaal niet. Daarom is het zo fijn en belangrijk om te weten wat je nog meer kunt doen dan alleen een hulplijn bellen.

Sarah is niet je echte naam. Waarom heb je een pseudoniem?
Ik werk met een pseudoniem, omdat ik niet wil dat iedereen die mij ‘in het echt’ kent allerlei persoonlijke informatie over hoe ik me voel en waar ik doorheen ga kan vinden op het internet. Niet iedereen die ik ken weet bijvoorbeeld dat ik in opname geweest ben, en dat wil ik ook zo laten. Ik bepaal namelijk zelf aan wie ik die dingen wel en niet wil vertellen.

Je bent begonnen op Instagram en erg actief op het platform. Welke rol speelt sociale media in jouw leven?
Sociale media speelt op dit moment een belangrijke rol in mijn leven, omdat ik op Instagram mijn verhaal naar herstel toe deel. Het is bijzonder om andere mensen te kunnen helpen door mijn eigen ervaring met psychische problemen te delen. Dat is dus een hele positieve ervaring. Andere mensen die ik volg op Instagram bieden mij ook steun, omdat ik me herken en omdat zij laten zien dat je ondanks alle zware dingen die er zijn het kunt volhouden.

Heb je ook negatieve ervaringen met Instagram?
Wat dan weer niet zo mooi is, is dat er ook veel ‘herstel accounts’ zijn die geen hoop of motivatie bieden, maar juist triggeren en alleen de nare en donkere kant van psychische problemen laten zien. Mensen die bijvoorbeeld alleen maar plaatsen dat ze het leven niet meer zien zitten, zelfmoord willen plegen of hun zelfbeschadiging fotograferen.

Ook interessant: Interview: op bezoek bij de vloggende Zuster Esmée

Visuele stijl Jekuntmeerdanjedenkt

Hoe zou je hiermee om kunnen gaan?
Er is een verschil tussen delen dat je het zwaar hebt en op een negatieve manier aandacht vragen. Het is daarom superbelangrijk dat je als Instagram-gebruiker jezelf beschermt voor wat jij wel of niet wilt zien en volgen. Zorg dat je een steunend en hoopvol plekje creëert voor jezelf, in plaats iets wat jou alleen maar zieker maakt.

Onlangs zijn de algoritmes van Instagram aangepast. Foto’s over zelfbeschadiging worden nu verder afgeschermd, en mogelijk zelfs verwijdert. Ik zag dat je je had uitgelaten over zo’n verwijderde foto van Kenza.
Instagram zou onderscheid moeten maken tussen accounts die enkel foto’s van zelfbeschadiging posten en accounts waarop gewone foto’s van mensen staan, waarop ook littekens te zien zijn. Iemand moet gewoon met zijn lichaam op de foto kunnen, zonder of met littekens. Het is duidelijk dat Instagram op dit moment nog niet in staat is om daar onderscheid tussen te maken. In dat geval denk ik dat het beter is om dan dus niet alles wat ooit gerapporteerd is nu opeens te gaan verwijderen.

Welke ontwikkeling heb je de afgelopen periode doorgemaakt? Had je de site twee jaar geleden bijvoorbeeld kunnen maken?
Ik heb geleerd dat ik positiever kan zijn dan ik denk. Ook heeft mijn Instagram account en het maken van de website mij geholpen om een doel te hebben en om in te zien dan ondanks alles wat nu heel zwaar is in mijn leven, ik daarnaast ook nog mooie dingen kan maken. Het laat mij zien dat er meer is dan alleen maar mijn ziekte en dat ik meer kan dan ik denk.

Bezoek Jekuntmeerdanjedenkt voor meer info.

Volg Commen op Facebook, Twitter en Instagram voor meer taboedoorbrekende verhalen 

Verwerken
Topper! Je bent ingeschreven.

Hoe mannen omgaan met liefdesverdriet

Hoe gaan mannen om met liefdesverdriet (3)

“Sommigen verliezen zichzelf in drank, drugs of kortstondige relaties. Anderen zijn als de dood voor intimiteit en piepen ertussenuit wanneer een vrouw meer wilt dan lust. Ook focussen sommige mannen zich volledig op hun carrière of hobby’s – als ze maar niet bezig hoeven te zijn met hun verlies en pijn.”

Hoe gaan mannen om met liefdesverdriet?

Een liefdesverhaal anno 2019 ziet er ongeveer zo uit. Meisje en jongen ontmoeten elkaar via Tinder, gaan een paar keer op date en na het vierde afspraakje wordt de Facebook-status gewijzigd van ‘Single’ naar ‘In een relatie’. Niet dat iemand ooit nog op Facebook zit, maar je nieuwste slachtoffer aanwinst laat je maar wat graag zien aan je tante, die (gelukkig) geen Instagram heeft.

Na de negende date komt er een abrupt einde aan het sprookje. De jongen zegt dat het niet aan haar ligt, maar aan hem. Hij stelt voor om vrienden te blijven, waarna het meisje huilend bakken Ben & Jerry’s opeet terwijl ze een of ander kutprogramma op YouTube kijkt. Ondertussen heeft de jongen het naar z’n zin en plompt hij z’n Instagram vol met uitgaansfoto’s, vaak omringd door mooie vrouwen en dure flessen drank.

Het lijkt overduidelijk. Mannen dealen snel en zelfverzekerd met liefdesverdriet. Vrouwen zijn daarentegen een emotioneel wrak en allesbehalve capabel. Toch? Niet dus. In werkelijkheid doen mannen er veel langer over om break-ups te verwerken. Dit is wat de wetenschap zegt over liefdesverdriet verwerken.

Hoe gaan mannen om met liefdesverdriet
Illustratie: Paul Blow

Vrouwen selecteren

Liefdesverdriet is altijd kut. Volgens een grootschalige enquête onder 5000 mensen uit 96 landen uitgevoerd door de Binghamton Universiteit blijkt dat niemand ongeschonden uit de strijd komt. Wel ervaren mannen over het algemeen minder pijn dan vrouwen na een break-up, zowel emotioneel als lichamelijk.

Dit heeft te maken met biologie. Vrouwen hebben, op het gebied van relaties, namelijk een stuk meer te verliezen dan mensen met een piemel. Hoofdonderzoeker Craig Morris schrijft: “Vanuit een biologisch standpunt hebben vrouwen veel hogere investeringskosten dan mannen. Zij moeten negen maanden een kind dragen, met alle ongemakken van dien. Zij moeten dus selectiever zijn in hun partnerkeuze dan mannen.”

Vrouwen zouden dus altijd meer op de lange termijn bezig zijn, en hun relatie (onbewust) vooruit plannen. Het voelt voor hen daarom ook alsof de wereld vergaat wanneer hun relatie strandt. Dit gevoel is des te erg wanneer manlief een streep achter de relatie zet. De door de vrouw ‘uitgekozen’ partner wijst haar dan namelijk af.

Ook interessant: Hoe je letterlijk ziek kunt worden van liefdesverdriet

Hoe gaan mannen om met liefdesverdriet? Niet zo best

Deze beleving staat haaks op hoe mannen omgaan met liefdesverdriet. “Mannen ervaren woede en neigen naar zelfdestructief gedrag na een relatiebreuk”, schrijft Morris. “Dit terwijl vrouwen zich eerder depressief voelen en daarom steun zoekt binnen de sociale kring. Je zou daarom kunnen stellen dat vrouwen het verlies beter en constructiever verwerken dan mannen.”

Maar hoe doen dames dit dan? Die vraag hebben psychologen Lauren Howe en Carol Dweck proberen te beantwoorden door ex-stelletjes te ondervragen naar het hoe en waarom van hun break-up.

Hieruit kwam naar voren dat er twee manieren van omgaan met liefdesverdriet zijn. De ene groep ziet de break-up als een grote mislukking en laat zijn of haar identiteit er grotendeels vanaf hangen. Respondenten uit deze groep zeiden dingen als “Ik ben te gevoelig en stoot mensen uit voorzorg af voordat ze mij in de steek laten. Deze negatieve karaktertrek zit nou eenmaal in mij, maar ik word er wel gek van.”

Daartegenover staan mensen die hun op de klippen gelopen relatie vooral als leermoment zien. Zij balen van de gebeurtenissen, maar halen er altijd een waardevolle les uit voor in de toekomst. Zij gaven antwoorden in de trant van “Ik heb niet altijd even goed gecommuniceerd in de relatie, maar daar kan ik aan werken.”

Oftewel, het aloude psychologische verschil tussen een fixed en dynamic mindstate. De eerste groep gelooft dat hun karakter vaststaat, terwijl de tweede groep in zelfontwikkeling en groei gelooft. Volgens onderzoeker Lowe gaan deze mensen een stuk beter met liefdesverdriet om dan de standvastige medemens.

Lees ook: Continu het idee dat je weekend niet leuk genoeg is? Zo ga je om met weekendstress

Illustratie: Paul Blow

Vrouwen worden sterker, mannen niet

Morris voegt daar aan toe dat zelfanalyse, hoe deprimerend ook, goed is op de lange termijn. In een kleinschalig onderzoek uit 2011 ontdekte hij dat vrouwen vaker op de tijd samen reflecteren, en daardoor een hoop zelfvertrouwen verliezen. Na een periode van intens verdriet kon het overgrote deel van de dames echter wel iets positiefs uit de situatie halen. Hierdoor herstellen zij beter van liefdesverdriet dan mannen, en komen ze sterker uit de situatie.

Jammer genoeg lijkt het erop dat veel mannen niet de tijd nemen voor deze zelfreflectie. Zij houden er een hele andere manier van verwerken op na. “Mannen kiezen liever voor een ‘fake it till you make it’-aanpak”, aldus Morris.

“Sommigen verliezen zichzelf in drank, drugs of kortstondige relaties. Anderen zijn als de dood voor intimiteit en piepen ertussenuit wanneer een vrouw meer wilt dan lust. Ook focussen sommige mannen zich volledig op hun carrière of hobby’s – als ze maar niet bezig hoeven te zijn met hun verlies en pijn.”

Dit verklaart waarschijnlijk waarom het Instagram-profiel van een gemiddelde man er zo indrukwekkend uitziet na een break-up. Het lijkt zo alsof hij de situatie verwerkt heeft, terwijl dit in werkelijkheid vaak langer duurt dan bij vrouwen. “Sommige mannen doen er jaren, decennia zelfs, over om liefdesverdriet te verwerken. Ze uiten hun verdriet simpelweg niet naar anderen, of zelfs naar zichzelf”, schrijft Morris.

Alternatief einde

Volgens de onderzoeker heeft dit te maken met opvoeding. Veel mannen hebben nooit goed leren omgaan met gevoelens, waardoor ze schrikken als ze hier plotseling mee geconfronteerd worden. “Mannen worden opgevoed met de overtuiging dat emoties tonen slecht is. Hoe erger de pijn, hoe meer je het moet verbergen”, besluit Dweck.

Liefdesverdriet anno 2019 ziet er dus net iets anders uit dan gedacht. Terwijl het in de steek gelaten meisje huilend op de bank slechte Albert Heijn-huiswijn drinkt en ijs eet gaat de jongen ook kapot, maar laat hij het niet merken. Hij doet er alles aan om maar niet met z’n gevoelens geconfronteerd te worden en zoekt dus afleiding. De confrontatie aangaan met deze gedachtes is niet alleen eng, maar ook nog eens sociaal ongeaccepteerd, dus kropt hij het liever op.

Volg Commen op Facebook, Twitter en Instagram voor meer taboedoorbrekende verhalen 

Verwerken
Topper! Je bent ingeschreven.

Waarom vrouwen autisme camoufleren, en hoe dat z’n tol eist

Vrouwen autisme camoufleren

Jongens worden drie tot vier keer zo vaak met autisme gediagnosticeerd dan dames. Is dit omdat het simpelweg vaker voorkomt bij mensen met een piemel, of is er meer aan de hand? Over vrouwen en hun kostbare trucjes om autisme te camoufleren.

Hoe vrouwen hun autisme camoufleren

Vrouwen met autismespectrumstoornis (ASS) vormen een subcultuur binnen een subcultuur. In 2017 zei 2,5 procent van de ouders dat hun kind een stoornis binnen het autistisch spectrum had. Het gaat dan om zo’n 40.000 kinderen, waarvan het grootste gedeelte een jongetje is.

Hoe komt dit? Is autisme voornamelijk een mannending? Uit het zich op andere manieren bij dames, of is er meer aan de hand? Kort gezegd is de wetenschap er nog niet helemaal over uit, maar er wordt de laatste jaren wel steeds meer onderzoek gedaan naar de bron van dit verschil. De belangrijkste conclusie is dat gender een grote rol speelt: hoe we worden opgevoed bepaalt voor een groot gedeelte hoe we ons later gaan gedragen.

“Vrouwen moeten aan dezelfde symptomen voldoen om met autisme gediagnosticeerd te worden als mannen”, legt Natalie Engelbrecht uit, een psychotherapeut die gespecialiseerd is in hoogfunctionerend autisme. “De manier waarop het zich uit verschilt onderling.”

“Vrouwen worden van jongs af aan geleerd sociaal te zijn. Bij jongens gebeurt dit ook, maar minder”, aldus Engelbrecht. Zo kijkt niemand er raar van op wanneer een kereltje uren achter elkaar in de bouwhoek zit, met Lego speelt of in z’n eentje een voetbal tegen de muur trapt. Bij meisjes is dit anders. Meisjes moeten in de groep opgaan en ‘sociaal doen’.

Samen spelen

Connie Kasari heeft onderzoek gedaan naar het speelgedrag van jongens en meisjes. “Jongens wordt vooral geleerd sportief te zijn, iets met techniek te doen of bijvoorbeeld met auto’s in de weer te zijn. Je ziet bij jongetjes dat ze vaak moeite hebben om in een groep te functioneren en sneller individueel aan de slag gaan”, aldus Kasari. Ook worden jongens sneller gefrustreerd en agressief.

“Ze worden dan ook wat meer losgelaten door juffen, meesters en ouders. Die zeggen al snel van een jongen dat hij ‘nukkig’ is en dat je hem maar even ‘z’n gang’ moet laten gaan.” Dit gaat niet op voor het andere geslacht. Kasari: “Meisjes wordt vaker verteld dat ze lief samen moeten spelen. Dit doen ze door te kletsen, roddelen en tijd met elkaar doorbrengen.”

Uit onderzoek van Kasari blijkt dat van meisjes wordt verwacht dat ze sociaal zijn. Ze zegt dat meisjes op jonge leeftijd meer met elkaar praten dan jongens, en dat hun gesprekken ook intiemer zijn. Ze delen dus meer persoonlijke dingen. Ook meisjes met autisme vertonen dit gedrag, maar hebben hier op de achtergrond meer moeite mee.

“Meisjes met autisme worden sneller afgewezen bij het maken van sociaal contact. Ze hebben echter wel een intrinsieke drang naar bevestiging en acceptatie”, zegt Kasari. “Ze zijn als het ware meer gemotiveerd om aan hun sociale verwachtingspatroon te voldoen, maar ze moeten er ook harder voor werken.”

Lees ook: Ik heb autisme, ook al zie je dat niet aan mij

Autisme camoufleren vrouwen 2
Illustratie: Pauly Blow

Camoufleren eist z’n tol

En dat eist z’n tol, zo beaamt ook psychotherapeut Engelbrecht. “Meisjes en vrouwen doen er van alles om aan hun gedrag te camoufleren en opgenomen te worden in een groep.” Dit is natuurlijk hartstikke vermoeiend, en daardoor gaat autisme vaak hand in hand met allerlei (psychische) problemen. Zo blijken mensen met autisme maar liefst vijf keer zo vaak een zelfmoordpoging te ondernemen dan mensen zonder diagnose.

Maar hoe zit dit ‘camoufleren’ er precies uit? Voordat je die vraag kunt beantwoorden moet je de definitie kennen. Het onderzoek op dit vlak is nog heel schaars, maar een studie uit 2017 heeft een voorlopige ‘werkdefinitie’ vastgesteld. Deze kan dus nog veranderen en is absoluut niet perfect, maar het is beter dan niks.

Camoufleren is het verschil tussen hoe mensen zich aan de buitenkant gedragen in een sociale context, en hoe ze zich daadwerkelijk van binnen voelen. Wanneer iemand met autisme zich bijvoorbeeld heeft aangeleerd om oogcontact te maken door precies in het gedeelte tussen de twee doppen van zijn of haar gesprekspartner te kijken, maar dit eigenlijk niet prettig vindt, is dit een voorbeeld van camouflage.

Meng-Chuan Lai, een assistent-professor psychiatrie aan de universiteit van Toronto, heeft in 2017 een kleinschalig onderzoek uitgevoerd naar het hoe en waarom van camoufleren. Mensen met autisme vertonen vooral sociaal wenselijk gedrag om een connectie te maken met anderen, zo blijkt uit de studie.

“Camoufleren zorgt ervoor dat gesprekken een stuk makkelijker en vloeiend gaan”, zo verklaart een geïnterviewde. “Je staat zo niet in de spotlight en mensen behandelen je normaal, omdat je geen bordje met ‘autist’ op je voorhoofd hebt.”

Ook interessant: Heb ik ADHD of autisme? Waarom de grens moeilijk te trekken is

Zo ziet autisme camoufleren eruit

Engelbrecht werkt sinds 1996 als psychotherapeut, en heeft zodoende van dichtbij gezien hoe vrouwen met autisme hun symptomen camoufleren, zowel onschuldig, als minder schadeloos. Een positieve manier van camoufleren is het aanleren van gespreksvaardigheidstechnieken.

Dames met autisme letten bijvoorbeeld op hun houding en studeren standaard antwoorden op veelgestelde vragen in. Dit zorgt voor innerlijke rust, omdat je niet ineens met je mond vol tanden staat. Aan de negatieve kant kan camouflagegedrag een hoop stress en onzekerheid opleveren. Dit kan resulteren in zelfbeschadiging, depressieve gevoelens of het begin van een identiteitsstoornis.

“Veel vrouwen met autisme worden vaak op latere leeftijd pas gediagnosticeerd, en ik denk dat dat te maken heeft met het feit dat het stereotype beeld niet op hen van toepassing is”, aldus Engelbrecht. “Omdat ze door hun compensatiegedrag als ‘normaal’ worden gezien, kunnen ze zich niet relateren aan de symptomen van ASS.”

Het continu bewust zijn van je eigen gedrag, en het aanpassen naar de ‘wensen’ van een sociale groep, is echter doodvermoeiend. Uit een grootschalige Britse enquête uit 2017 onder volwassen mensen met autisme bleek dat het overgrote gedeelte zich vóór de diagnose overwegend ‘exhausted‘ (uitgeput) voelde, zowel mentaal als fysiek.

Gelukkig wordt er steeds meer bekend over autisme, en worden diagnoses steeds vroeger gesteld. “Toen ik net begon als psychotherapeut werkte ik vaak met cliënten die in hun leven met van alles waren gediagnosticeerd, van ADHD, borderline tot aan depressies, behalve ASS”, plaatst Engelbrecht in perspectief.

“Tegenwoordig worden mensen, zowel vrouwen als mannen, steeds jonger gediagnosticeerd. Waar je voor tien, vijftien jaar geleden veel mensen had die pas in hun 40’er en 50’er jaren werden gediagnosticeerd met autisme, gebeurt dat nu vaker tussen de twintig en 30 jaar.”

Lees ook: 20 trekjes die iedereen met autisme herkent

Na de diagnose

En wat gebeurt er dan na de diagnose? Laten vrouwen met autisme hun ‘schild’ zakken, of houden ze hun toneelstukje vol? Beiden, zo zegt Engelbrecht.

De diagnose zorgt ervoor dat sommige vrouwen stoppen met camoufleren. “Ze realiseren zich op dat moment dat er niks mis is met ze, maar dat hun hersenen simpelweg anders werken dan de meerderheid. Ze doen daarom niet langer hun best om ten koste van wat dan ook geaccepteerd te worden door anderen en vinden rust.”

Maar, zo vult Engelbrecht aan, het kan ook de andere kant op. Zo blijven sommige dames doorgaan met camoufleren. Om uitputting te voorkomen, is het echter belangrijk om te leren omgaan met de negatieve kanten van dit compensatiegedrag. “Ze doen zich bijvoorbeeld anders voor wanneer ze iemand ontmoeten, maar geven stukje bij beetje meer van zichzelf bloot.”

“Deze vrouwen leren zichzelf bijvoorbeeld aan om tijdens een feestje om het halfuur naar de badkamer te gaan, en hier vijf minuten bij te laden. Op die manier blijft sociaal contact behapbaar voor hen, en putten ze zichzelf niet uit”, legt Engelbrecht uit. “Veel vrouwen hebben tijd nodig om zichzelf te accepteren, en spelen dan pas compleet open kaart met anderen.”

Dit schreven wij eerder over autisme

Volg Commen op Facebook, Twitter en Instagram voor meer taboedoorbrekende verhalen 

Verwerken
Topper! Je bent ingeschreven.

Hoe Oprah Winfrey het taboe op mentale gezondheid gaat doorbreken

Oprah Winfrey Depressie uitgelicht

Aangezien vrijwel het hele westelijk halfrond met een iPhone rondloopt, moet Apple op zoek naar andere manieren om te blijven groeien. Het bedrijf uit Cupertino, Californië ziet vooral brood in abonnementen. Zo moet het onlangs aangekondigde Apple TV Plus de concurrentie met Netflix aangaan. Om deze streamingdienst een duwtje in de rug te geven, werd een heel blik aan beroemdheden gevraagd om een promotiepraatje te houden. Van Jennifer Aniston, Steve Carell tot aan Reese Witherspoon: ze kwamen allemaal hun nieuwe show pluggen tijdens de Apple-keynote op 25 maart.

Hoe Oprah Winfrey depressie bespreekbaar gaat maken

Als redacteur van iPhoned, een van de grootste Apple-websites van Nederland, heb ik inmiddels al tientallen van dit soort presentaties gezien. Ze volgen vrijwel altijd hetzelfde draaiboek. Eerst steekt Apple-directeur Tim Cook wat veren in zijn eigen reet door aan te geven hoe goed de iPhone wel niet verkoopt, ook al klopt daar soms geen bal van, waarna het middenstuk van de show gevuld wordt met weinig boeiende zaken. Dit keer was dat Apple News Plus, een krantenabonnement voor je iPhone en iPad.

Richting het einde volgt altijd de aankondiging waar iedereen op zit te wachten. Gisteren ging het precies zo. Na anderhalf uur presentatie, gevuld met nep-enthousiasme zoals alleen Amerikanen dat kunnen – een hoop “Awesome!”, “Thanks, Tim” en “This is going to be, like, great” – leefde het publiek, waaronder ik, ineens op.

Oprah Winfrey Depressie 3

Apple kondigde namelijk Apple TV Plus aan, een soort Netflix-concurrent. De iPhone-maker heeft een klein legertje aan bekende actrices en acteurs aangenomen om exclusieve docu’s, films en series te maken en deze moeten worden gepromoot. Als eerste waren de eerder genoemde Aniston en Witherspoon aan de beurt om hun spreekbeurt pitch te geven.

Lees ook: Nee, CBD olie is niet de oplossing voor je depressie

Een unieke kans

Ook grappenmaker Kumail Nanjiani en Aquaman-hunk Jason Momoa gaan exclusieve content voor Apple maken. Heel boeiend allemaal, maar de echte ster van de avond verscheen fashionably late. Zo’n kwartier voor het einde betrad Oprah ineens het podium. Nu ga ik er niet vanuit dat jij veel mensen kent die zo heten, maar inderdaad, het gaat om dé Oprah.

De ex-presentratrice en fulltime powervrouw kwam ook een show pluggen, maar deze lijkt in de verste verte niet op eerdere aankondigingen. Winfrey heeft namelijk een serie over “mental health” gemaakt. ‘De show gaat over mentale gezondheid en hoe onze samenleving gegijzeld wordt door de gevolgen van depressie, angsten, posttraumatische stress, verslaving, trauma en verlies van geliefden. Iedere dag kost deze problematiek mensenlevens, en daar wil ik samen met Apple wat aan doen’, aldus de fulltime powervrouw.

Waarschijnlijk is ze verplicht om de naam van de iPhone-maker te noemen, maar het verandert niets aan het doel van haar missie. ‘Ik zie een unieke kans om samen met Apple het gesprek over deze problemen aan te gaan’, legde Winfrey uit. ‘Als wij ons werk goed doen, gaan we de schaamte die op deze problemen rust omzetten in wijsheid, begrip en eerlijkheid.’

Oprah Winfrey depressie screen

Ook interessant: Deze rappers deden een boekje open over hun depressie

Waarom Oprah de juiste persoon is

En dan kun je natuurlijk cynisch gaan lopen doen, maar dat is te makkelijk. Oprah is een van de meest verbindende persoonlijkheden ooit en heeft de uitstraling, intelligentie en ondernemingszin om daadwerkelijk problemen op te lossen. Bovendien is Apple het meest waardevolle merk ter wereld, dus de sterren gaan niet veel gunstiger staan dan nu het geval is.

Bovendien geloof ik in de oprechte intentie van Oprah. Ze heeft zichzelf allang en breed bewezen, tegenslagen overwonnen en kan waarschijnlijk haar billen afvegen met geld. Winfrey lijkt daadwerkelijk begaan te zijn met het onderwerp en zet zich al jaren in als ‘mental health advocate’. In een interview met Vogue uit 2017 heeft ze het bijvoorbeeld over haar eigen ervaringen met depressie, nadat de film Beloved niet het succes oplevert dat ze had verwacht. Sterker nog, de film flopt gigantisch en wordt aan de kant geschoven door Chucky. Dat klopt, een moordlustige pop leverde meer geld op dan een film met Oprah in de hoofdrol.

‘En toen begon mijn val naar beneden. Gedurende zes weken was ik behoorlijk depressief en gebruikte ik eten om mijn emoties weg te stoppen’, zo blikt een openhartige Winfrey terug. Na anderhalve maand kwam ze bij haar zinnen door de zaken om te draaien. ‘Het is moeilijk om verdrietig te blijven wanneer je jezelf continu herinnert aan wat je allemaal wel hebt.’ Dankbaarheid tonen was dus het antwoord.

Er is nog weinig bekend over de details van de exclusieve Oprah-show op Apple TV Plus. We weten de naam, releasedatum en precieze inhoud nog niet. Wel denk ik dat Oprah de perfecte vrouw is om een dergelijke show te maken. Ze kan als geen ander beladen onderwerpen toegankelijk maken, en is op een punt in haar leven en carrière dat ze de power heeft om daadwerkelijk een verschil te maken. En dan moet je haar Amerikaanse hysterie maar even voor lief nemen.

Volg Commen op FacebookTwitter en Instagram voor meer taboedoorbrekende verhalen 

Dit schreven wij eerder over depressie

Nee, CBD olie is niet de oplossing voor je depressie

CBD Olie depressie uitg

CBD olie is de nieuwe tribal tatoeage. Iedereen heeft het erover, bekende mensen zweren erbij en cannabis wordt in steeds meer landen gelegaliseerd. Net als bij tribals kent CBD olie bovendien duidelijke voor- en tegenstanders. De eerste groep kan niet geloven waarom niet iedereen het gebruikt, terwijl tegenstanders er vooral de zoveelste wellnes-hype in zien. In ieder geval is het niet de oplossing tegen depressie. Nog niet.

Hoe CBD olie depressie beïnvloedt

CBD olie is een hot topic, ook onder wetenschappers. De meeste onderzoeken zijn lovend. CBD olie zou niet alleen helpen tegen fysieke pijntjes, hoofdpijn en acne, ook sombere gedachten zouden binnen de kortste keren over zijn. Maar, is dit wel echt zo?

Voordat je antwoord kunt geven op die vraag, moet je het een en ander weten over de werking. Maak je geen zorgen, ik heb scheikunde met hakken over de sloot afgerond op de middelbare school, dus ik houd het begrijpelijk.

CBD is de afkorting van cannabidiol, een stof die voorkomt in hasj en wiet. Het is niet hetzelfde als THC, die andere werkzame stof waardoor je een ‘high’-gevoel krijgt. CBD olie kun je uit een hennepplant halen, maar ook uit voeding. Het lichaam maakt namelijk zelf stoffen die heel erg overeenkomen met cannabis, waardoor het als lichaamseigen wordt gezien.

Zodoende kun je uit de vetzuren van vis, noten en zaden CBD halen, maar dan noemen we het endocannabinoïden, omdat het niet direct uit een plant wordt gehaald. Het grote voordeel van CBD olie ten opzichte van THC is dat er geen psychische bijwerkingen zijn. De werkzame stof van THC is namelijk al uit het drapje gefilterd.

CBD Olie depressie marihuana

De effecten van CBD olie

CBD olie effect op het centrale zenuwstelsel, waardoor je rustiger wordt. Mensen met chronische pijn zweren bijvoorbeeld al langer bij het middel. De werkzame stofjes hebben daarnaast effect op onze eetlust, immuunsysteem, stemming en gevoelsleven. Het zorgt ervoor dat je lichaam meer serotonine aanmaakt, waardoor je meer zelfvertrouwen krijgt en minder stress ervaart.

Alle antidepressiva herstellen het evenwicht van deze neurotransmitters, zoals serotonine, alleen de manier waarop verschilt. Veel andere middelen houden de al bestaande serotonine vast, waardoor je zenuwcellen minder overprikkeld raken. Oxazepam, onderdeel van de benzodiazepinen, vermindert daarentegen angst en onrust in je lichaam.

Voorstanders zien in CBD olie daarom een meer natuurlijk alternatief voor antidepressiva, omdat je cannabis gewoon uit planten kunt halen. Dit in tegenstelling tot middelen als oxazepam en prozac, dat in laboratoria wordt gemaakt. 

Lees ook: Wij spraken mensen over wat ze doen tegen hun winterdepressie

CBD olie depressie: dit zeggen wetenschappers

Ik ontkwam er niet aan toch een kleine scheikundeles te geven, maar ik hoop dat ik geen middelbare school-trauma’s heb opgeroepen. De vraag is natuurlijk hoe CBD olie depressie beïnvloedt. Het heeft effect op je stemming, dus is het dé oplossing tegen deze nare ziekte?

Het korte antwoord is misschien. We weten welke effecten CBD olie op depressie heeft, alleen niet in welke mate. De afgeronde, positieve onderzoeken zijn vooral gebaseerd op de resultaten van tests met knaagdieren, of zo kleinschalig dat de conclusies met een korreltje zout genomen moeten worden. Bovendien is de wetenschap er nog niet uit over wat de optimale dosis van de olie is.

Zo toonde een studie uit begin 2018 aan dat CBD olie de hippocampus van ratten beschermt. Dit gedeelte van de hersenen zou bij mensen met een depressie letterlijk een beetje krimpen. De stress zorgt ervoor dat je niet meer goed kunt nadenken, waardoor iemand met een depressie ook slechter presteert op school en werk. Het is echter de vraag of de depressie de veroorzaker van de kleiner wordende hersens is, of het gevolg.

Depressieve ratten

In bovenstaand onderzoek werden de effecten van CBD olie getest op ratten. Nu hoor ik je denken: hoe meet je in godsnaam of deze knaagdieren minder depressief worden? Dit is een goede vraag, met een nog beter antwoord.

De onderzoekers kijken namelijk wanneer de ratten bijna verzuipen, en interpreteren dan of het beestje depressief was, of niet. Wetenschappers testen de werking van antidepressiva-medicijnen door ratten twee keer in een bak met water zonder uitgang te laten spartelen. Zodra de ratten kiezen voor een verdrinkingsdood en stoppen met zwemmen, stopt de tijd.

Nog net op tijd worden de ratten gered, en blijven ze dus in leven. Na het opdrogen krijgen een shot CBD olie en begint ronde twee. Ze worden wederom aan hun lot in het aquarium overgelaten en begint het riedeltje opnieuw. Uit het onderzoek blijkt dat ratten met CBD olie het langer volhouden dan soortgenoten zonder.

Ook interessant: Op bezoek bij de man die met depressieve cabaretiers praat

Is er wel echt een verband?

Een ander onderzoek uit 2016 liet zien dat CBD olie de schadelijke gevolgen van THC beperkt, wederom door de hippocampus te beschermen. Bovendien heeft een Amerikaanse studie geconcludeerd dat in staten waar marihuana, met daarin dus de werkzame CBD, minder zelfmoorden plaatsvinden, vooral onder mannen in de leeftijdscategorie 20-39 jaar.

Bij dit soort onderzoeken loop je alleen altijd tegen het probleem van causaliteit aan. Iedereen die ooit psychologie gestudeerd heeft, of een poging heeft gedaan en er toen achterkwam dat statistiek niet zijn/haar ding is, ligt nu waarschijnlijk in foetushouding op de grond te huilen, maar ik leg het toch even uit.

Op papier kan er dan wel een verband zijn tussen de legalisatie van marihuana en een daling van het aantal zelfmoorden, dat hoeft nog niet te betekenen dat de twee iets met elkaar te maken hebben. Het kan bijvoorbeeld ook zo zijn dat er veel geld beschikbaar is gekomen voor goede gezondheidszorg, met minder lange wachtlijsten voor de psycholoog als gevolg, waardoor minder mensen uit het leven stappen. Je weet het niet.

Daar komt nog eens bovenop dat de wetenschap er eigenlijk nog niet eens over uit is wat een depressie precies is. Want, wanneer is iemand depressief? Artsen kunnen een gebroken arm zo herkennen, maar een depressie vaststellen is andere koek. Bovendien is de verkoop van antidepressiva, en dus ook CBD olie, simpelweg big business. Zo was de Amerikaanse omzet in 2017 goed voor een slordige 170 miljard euro.

CBD Olie depressie Big Pharma
Illustratie: The London Post

Er is producenten daarom veel aangelegen om het beeld in stand te houden dat depressies oplosbaar zijn door het serotonine-level in de hersenen weer in evenwicht te brengen. Alhoewel dit absoluut kan helpen en onderdeel is van de oplossing, is het niet het hele verhaal.

Depressie kent namelijk veel meer oorzaken. Van genetische aanleg, stress, andere (fysieke) ziektes en het gevoel van emotionele eenzaamheid hebben allemaal invloed. Als een depressie oplossen een kwestie was van alleen de serotonine-balans herstellen was niemand somber.

Stevig fundament

Uit deze sombere fase komen vereist meestal ontzettend veel noeste arbeid. Van het veranderen van je mindset, een andere levensstijl aannemen tot aan op een positieve manier dealen met je gedachten. Het hangt allemaal met elkaar samen.

Je kunt een huis bouwen overeind houden door het aan elkaar te plakken met duct tape en tie-wraps, maar het is veel handiger om eerst een goede fundering te leggen. Zo denk ik ook over het omgaan met depressie. Natuurlijk zou het fijn zijn om er met wat CBD olie direct vanaf te zijn, maar je verandert niks aan de oorzaak.

Concluderend kunnen we stellen dat CBD olie depressie draaglijker kan maken door jou een beter gevoel te geven, maar het bewijs is vooral anekdotisch, kleinschalig en gebaseerd op testen met ratten. Het Jellinek sluit zich hierbij aan: “Het wetenschappelijk bewijs is nog niet sluitend voor alle toepassingen. Echter blijkt uit anekdotisch bewijs wel dat cannabis olie voordelen kan hebben voor sommige mensen.”


Lees onze gids voor het omgaan met depressie voor tips waar je echt wat aan hebt.

Volg Commen op Facebook, Twitter en Instagram voor meer taboedoorbrekende verhalen