Poëziealbum

Ik schrijf op het ritme van mijn denken
Soms ga ik uit de maat
Dan denk ik te veel

~Sacha Verheij~



Ik ben een eiland in de tijd
Als het regent stijgt het waterpeil
Maar ik houd mijn hoofd boven water
Ik ben een priemgetal
Deelbaar door één
En enkel door mijzelf

~Caro Suringar~



Al spelend met de tijd
Creëer ik afstand en nabijheid
In momenten van overgave
Raak ik mezelf kwijt
Geen zicht meer op de tijd
Dan vind ik juist mijn realiteit
Ik voel me dan bevrijd
Een vrijheid van de tijd
Kom ik dichter bij mezelf
Een contact gekenmerkt door
Kwetsbaarheid en openheid
Maar soms speel ik met de tijd
Door te graven in mijn verleden
Of te grijpen naar de toekomst
Word ik overladen door gevoelens van spijt
Focus op mensen die ik benijd
Terwijl het me nergens naartoe leidt
Dat ik dan het heden vermijd
Is een overduidelijk zichtbaar feit
Terwijl het moment van hier en nu
Juist de kleinigheid is
Die de grootsheid
Van het leven verspreidt

~Sacha Verheij~



Als je niet weet waar te gaan
Als het voelt alsof er geen plek is voor jou
Ga dan terug naar de natuur
We bestaan uit de natuur:
Stenen zijn botten
Planten hebben water nodig
En dieren hebben ook een wil
Struin, wandel
Laat het pad je ergens naartoe meenemen
Waar je nog niet eerder geweest bent
En laat het gebeuren

~Caro Suringar~



Ik probeer niet te rumineren
Wanhopig poog ik te leren
Het tij te laten keren

~Sacha Verheij~



Soms voel ik me alleen
Ook met mensen om me heen
Juist dan voel ik me alleen
Omdat ik niet ben zoals iedereen
Ik val er buiten
Ook al sta ik er midden in
Ik durf me niet te uiten
Wat heeft het voor zin?
Om tranen te zien rollen?
Gebroken stemmen te horen?
Mij spullen te zien mollen?
Ik zou alleen maar de rust verstoren
Dus ik verberg me in schijn
Ik kijk weg wanneer ze me aankijken
Niemand wil zoals ik zijn
Vragen probeer ik te ontwijken
Want dan zal blijken wie ik ben
Wat ik denk, wat ik zie en wat ik hoor
Zoals ik mezelf ken
Daar kan ik niet mee door
Diepe, donkere gedachtes in mijn hoofd
De wereld snap ik niet
Ik vergeet wat ik mezelf heb beloofd
Ik laat me overwinnen door verdriet
Alsof ik niet meer weet wat geluk is
Alsof pijn het enige is dat ik ken
Ik focus me op de dingen die ik mis
Terwijl deze niet definiëren wie ik ben

~Sacha Verheij~



Mijn vader zocht de coelacant
Een vis uit vier fossielen families
Met een éénmast boot over de zee
Corona Naturel Special sigaren nam hij mee
Als brandstof om de wateren te trotseren,
een doos met negen stuks.

Om prooien te vangen heb je gereedschap nodig
Zo gebruikt de coelacant een elektroreceptor
Waarmee hij de elektrische trillingen
Van in het zand verborgen prooidieren opvangt.

Mijn vader zocht en zocht,
maar vond de coelacant niet
Hij speculeerde,
fantaseerde,
en dacht erover na
Hij, de boot en de sigaren puften voort

~Caro Suringar~



Praat mee over dit artikel