De professionele vechters die in hun jeugd gepest zijn

In Hersenkronkels
Scrollen

“Het pesten werd zo erg dat ik niet meer wakker wilde worden. Als ik dan ’s ochtends wakker werd, dacht ik alleen maar aan het feit dat ik er niet wilde zijn.”

Gepeste vechters over hun jeugd

Sommigen vinden Mixed Martial Arts (MMA) barbaars, maar die mensen zien slechts een gedeelte van het plaatje. Inderdaad, de gemiddelde vechter ziet er om door een ringetje te halen uit na een gevecht. En inderdaad, wanneer je maar vaak genoeg op iemands neus stompt gaat het vanzelf bloeden.

MMA, en alle vechtsporten, is veel meer een mentale aangelegenheid dan een hoop mensen denken. De eerste keer dat je een kooi of ring instapt namelijk doodeng. Je voelt je naakt, kwetsbaar en alleen. Daarbovenop staat er een getrainde vechter tegenover je die er alles aan doet om jou er niet met de winst vandoor te laten gaan.

Het heeft dan ook geen zin om wild om je heen te gaan slaan, want dan krijg je een tik op je neus. Je moet daarom je hoofd erbij houden. Maar, niet teveel want dan ga je teveel nadenken over je bewegingen en ‘verstijf’ je. Dit kost, zonder dat je het doorhebt, ontzettend veel energie en ben je kapot in ronde twee. Of althans, dat denk je.

Foto: Seelenfluegel

In tegenstelling tot wat veel mensen denken zijn veel professionele vechters ontzettend spiritueel. Ze houden er een bepaalde levensfilosofie op na, geloven in de kracht van visualisatie, doen aan meditatie en zien de kooi als hét podium voor hun kunst. Ze benadrukken dat vechten meer met schaken en voetenwerk te maken heeft, dan met simpelweg slaan.

Bovenal staat geloven in jezelf centraal. De afgelopen jaren schakelen steeds meer vechtsporters dan ook de kracht van psychologen, therapeuten en andere professionals in. Er zijn dan ook voorbeelden te over. Conor McGregor visualiseerde zich zo een weg naar de top en zweert bij het boek de ‘The Secret’. Rose Namajunas, de voormalig UFC-strogewichtkampioen, wijt haar recente successen aan een verandering in levenshouding waarbij ze energie put uit liefde, in plaats van haat.

Vechten, en conflict in het algemeen, komt immers voort uit agressie. Het is dan ook niet verwonderlijk dat dit vuurtje bij veel vechtsporters al vroeg in hun leven is aangestoken. Ze lijken vrijwel allemaal een moeilijke jeugd te hebben gehad waarbij boksen, judo, jiujitsu en worstelen een uitlaatklep vormen. Dit zijn 4 voorbeelden van UFC-vechters die in hun jeugd gepest zijn.

Lees ook: Onzekerheid overwinnen, maar dan zonder gelul

Conor McGregor

You love him or you hate him. Conor McGregor is allesbehalve de ideale schoonzoon maar één feit staat als een paal boven water: geen MMA’er is rijker dan hij. De welbespraakte Ier heeft de afgelopen maanden weinig in de kooi gepresteerd, maar zal voor altijd de geschiedenisboeken ingaan als de man die José Aldo, destijds jaren ongeslagen, in 13 seconden knockout sloeg.

Hoe hij dit deed? Door te visualiseren en mediteren. Conor maakte in aanloop naar het titelgevecht naam als ‘Mystic Mac’, door precies op voorhand te voorspellen hoe hij het gevecht ging winnen. Zo ‘wist’ hij op voorhand al precies dat hij Aldo met een linkerhoek zou pakken, omdat de Braziliaan de neiging had om zonder hoge dekking naar voren te stappen.

Bovendien had McGregor het gevecht tot in de puntjes voorbereid, door Aldo in de maanden daarvoor te vermoeien. Tijdens de wereldtour om het gevecht te promoten liet de Ier geen kans onbenut om de Braziliaan te sarren, bespotten en onzeker te maken. Na maanden van getreiter was het op 12 december 2015 zo ver.

McGregor en Aldo staan tegenover elkaar in een kolkende MGM Garand Arena te Las Vegas, dat met 16.000 aanwezigen totaal uitverkocht is. Na het startsein van de scheidsrechter stormt de normaal afwachtende Aldo als een kip zonder kop naar voren, waarna McGregor het gaatje ziet en met chirurgische precisie zijn linkerhoek op de kin van de Braziliaan plaatst. Maandenlang zwoegen tijdens trainingen, media-optredens en diëten om vervolgens binnen 13 seconden knockout geslagen te worden. Het zal je maar overkomen.

Mystic Mac maakte zijn bijnaam wederom waar. Het interessante is dat McGregor de overwinning niet alleen met zijn vuist behaalde, maar ook met zijn mond. Tijdens de opbouw joeg hij Aldo op de kast, waardoor de Braziliaan tijdens het gevecht alle tactiek overboord gooide, en met woede begon te vechten. Kortom: McGregor was een pestkop voor Aldo.

In zijn jeugd stond de Ier echter aan de andere kant van de medaille. In een interview uit 2015 vertelt McGregor over zijn jongere jaren in Dublin. Hij groeide op in een van de armere wijken en was relatief klein voor z’n leeftijd. Hij was daarmee een makkelijk doelwit voor pestkoppen, wat dan ook gebeurde. Dagelijks werd hij tijdens de korte wandeling naar school lastiggevallen. Het begon met schreeuwen en naroepen, maar werd al snel fysiek.

McGregor wist destijds echter nog niet wat een 1-2-combinatie, pushkick of uppercut was en voelde zich daarom kwetsbaar. Nadat hij een keer dermate toegetakeld werd dat hij het gevoel had alsof hij dood ging, besloot de jonge Conor dat het genoeg was. Op tienjarige leeftijd droeg hij continu een dumbell-halter zonder gewichten bij zich. Hierbij liet hij bij wijze van waarschuwing het puntje een beetje uit zijn tas steken, zodat de belagers wisten dat het menens was. McGregror begon op twaalfjarige leeftijd met boksen en de rest is geschiedenis.

Ook interessant: Wij spraken mensen over wat ze doen tegen hun winterdepressie

Foto: Ronda Rousey’s YouTube-kanaal

Ronda Rousey

En Conor McGregor is lang niet de enige vechtersbaas die vroeger gepest werd. Ook Ronda Rousey, die tegenwoordig nepworstelt maar tussen 2010 en 2015 vrouwengevechten op de kaart zette en door Fox Sports zelfs werd uitgeroepen tot een van de meest invloedrijke atleten uit de 21ste eeuw, werd vroeger gepest.

Tijdens de middelbare school was ze een uitstekende atleet en behaalde ze meerdere wereldtitels in judo. Dankzij al dit sporten werd ze gespierd, en kreeg de bijnaam “Miss Man”, omdat ze grote armen had en een ‘te mannelijke’ kaaklijn.

Bovendien had ze last van bloemkooloren, vanwege het vele grapplen en worstelen. Hierbij groeit het oor naar buiten dankzij de vervorming van kraakbeen waardoor het op een bloemkool lijkt. “De andere kinderen vonden dit maar raar en dachten dat ik een enge ziekte had”, aldus Rousey in een interview uit 2015.

Het pesten hield de hele high school-periode aan en maakte de vechtster in spe onzeker. Toen jongens haar begonnen te treiteren en vroegen of ze haar armen kon flexen was ze het. Voortaan droeg ze enkel lange vesten naar school zodat niemand naar haar, en haar armen, keek. Dit hielp echter niet en de pestende jongens deden er een schepje bovenop door haar steevast met “meneer” aan te spreken.

Tot overmaat van ramp ontwikkelde ze boulimia, een eetstoornis. Als gevolg van het jarenlange gepest begon ze haar lichaam te haten en wilde ze niets liever dan afvallen. Ze spuugde daarom regelmatig haar voedsel uit en ontwikkelde een zeer ingewikkelde band met eten.

Dit ging een paar jaar door totdat ze tijdens een bezoekje aan de bioscoop ineens oog in oog stond met twee van haar pesters. Tijdens de film trapten ze regelmatig in haar rug, wat natuurlijk de nodige irritatie opwekte. Tijdens de pauze kwam ze de jongens in het gangpad tegen, waarna ze beide heren via een judoworp op de grond legde. Sindsdien is Rousey nooit meer gepest.

Foto: Sportsnet

George St-Pierre

George St-Pierre mag dan misschien de meest succesvolle weltergewichtkampioen ooit zijn, echt lol had ‘ie er niet in. In een interview met Joe Rogan uit 2018 vertelt de goedlachse Canadees dat hij elke dag uit zijn leven leuk vindt, behalve wanneer hij moet vechten.

“Van de 365 dagen in een jaar haat ik er twee: de dagen waarop ik vecht”, aldus St-Pierre. “Het is niet te doen. De onzekerheid. Je weet niet of je vernederd gaat worden, of wint. Het gevoel van onzekerheid haat ik echt, het knaagt aan me.” Dit onzekere gevoel zorgt ervoor dat St-Pierre tijdens zijn carrière regelmatig met de gedachte speelt om met pensioen te gaan. Ook houdt hij angstvallig vast aan routines om zo rust in zijn hoofd te creëren.

De Canadees begon dan ook niet met karate omdat ‘ie het stoer vond, maar uit zelfverdediging. Dit was nodig, want tijdens zijn jeugd in het kleine plaatsje Isadore was hij regelmatig de lul. De meest heftige herinnering haalt hij op zijn autobiografie ‘The Way of the Fight’. Hierin vertelt hij hoe hij door een groepje jongens in elkaar werd geslagen, van zijn geld werd ontdaan en als klap op de vernederende vuurpijl werd uitgekleed.

Niet lang daarna begon St-Pierre met vechtsport en werd hij een van de beste atleten die de wereld ooit heeft gezien. Het gepest uit zijn jeugd heeft hem echter nooit helemaal losgelaten en hij schenkt er dan ook regelmatig aandacht aan in interviews.

Sterker nog, de Canadees heeft zelfs zijn eigen antipestorganisatie in het leven geroepen. Hij wil kinderen vooral meegeven dat pesten vaak tijdelijk is, al lijkt dat op het moment niet zo. “Dingen veranderen”, aldus St-Pierre. “Als je jong bent denk je dat alles hetzelfde blijft, maar dat is niet zo. Alles verandert, dus je moet blijven doorgaan.”

Lees ook: Ik sprak Sophie Hilbrand over fuck-ups, je passie vinden en jezelf bekijken door de ogen van een bejaarde

Foto: Wrestling News World

Uriah Hall

Toen Uriah Hall in de finale van het zeventiende seizoen van de Ultimate Fighter, de realityserie waarin de UFC op zoek gaat naar nieuw talent, Adam Cella op spectaculaire wijze knockout trapte, dacht iedereen dat een nieuwe ster geboren was.

Nu, zo’n zes jaar later, doet Hall het redelijk, maar heeft hij absoluut niet aan de verwachtingen voldaan. Hij wisselt indrukwekkende winstpartijen af met met gezapige verliespotten. Hall zelf weet wel waar dit aan ligt: hij vindt het moeilijk om alles in zijn hoofd op een rijtje te krijgen. Zijn mentale problemen komen uit zijn jeugd, waarin hij gigantisch werd gepest.

Aan het begin van de middelbare school verhuisde de familie Hall van Jamaica naar Queens, in New York stad. De jonge Uriah kon hier niet aarden en voelde een groot cultuurverschil. In Jamaica was het leven rustig, gemoedelijk. In New York ging alles op volle snelheid en was de sfeer meer opgefokt. Hier kwam nog eens bij dat hij duidelijk niet uit de stad kwam. Hij droeg andere schoenen, wijde broeken en had een ander kapsel.

Kinderen zijn keihard en gaan gebukt onder veel groepsdruk, waardoor de jonge Uriah de pineut was. Hij werd gepest omdat ‘ie anders was dan anderen. Het begon eerst met treiteren maar werd door de jaren heen steeds erger. Het toppunt werd bereikt toen hij tijdens een busrit naar huis tot bloedens aan toe in elkaar werd gebeukt door een pestkop. Ironisch genoeg kreeg een andere bully medelijden, en besloot Hall te helpen.

Tijdens de wandeling van de bushalte naar zijn huis zat de Jamaicaan vol woede. “Ik was klaar om die gast te vermoorden”, vertelt de UFC-vechter aan Fox Sports. “Ik was van plan om een mes te halen en die vent overhoop te steken.”

Hij kwam uiteindelijk tot rust door een hoop films te kijken, maar hij werd wel bang om naar school te gaan. Het pesten vermorzelde dan ook al zijn levensvreugde. “Het pesten werd zo erg dat ik niet meer wakker wilde worden”, zegt Hall. “En als ik dan ’s ochtends wakker werd, dacht ik alleen maar aan het feit dat ik er niet wilde zijn.”

Toen hij met karate begon veranderde de situatie. Hij nam zijn trainingstas, met daarop groot het logo van zijn gym, mee naar school. Uiteraard merkten ook de pestkoppen dit op en besloten eieren voor hun geld te kiezen. De jonge Uriah werd voortaan met rust gelaten.

En daar eindigde het verhaal van mentale gezondheid niet voor Hall. Hij zet zich nog steeds in voor het bespreekbaar maken van taboes. Tijdens zijn overwinning in december 2018 droeg hij de winst bijvoorbeeld op aan zijn zus, die met depressies kampt. “Vanavond vocht ik eigenlijk voor mijn zus. Ze strijdt tegen depressie en het is een moeilijke tijd voor haar” aldus een emotionele Hall.

“Ik wil je laten weten dat ik van je hou en dat deze wereld niet hetzelfde is zonder jou. Ik heb zo vaak in het openbaar gefaald en weet dat het leven zwaar is, maar omdat jij toen tegen mij zei dat ik door moest gaan sta ik nu hier om jou te vertellen dat je niet op mag geven.”

Snap je nu dat vechten veel meer dan trappen en slaan is?


Volg COMMEN. op Facebook, Twitter en Instagram voor meer verhalen over mentale gezondheid

Verwerken
Topper! Je bent ingeschreven.
Over de schrijver

Hi, mijn naam is Michel en ik ben 23 jaar. In het dagelijks leven ben ik freelance journalist, student, sport veel en woon in Utrecht. Je kunt mij bereiken via michel@commen.nl.

Geef je mening: praat mee