Geen vrienden hebben

Geen vrienden hebben

Misschien denk je halverwege: wat een jankverhaal. Dat mag. Ik denk het misschien ook wel, achteraf. Maar als je op dat moment een magneet in mijn hoofd zou gooien, zou onderstaand verhaal eruit komen. Het moment waarop de eenzaamheid als een donker deken over me heen valt en alle vakjes negativiteit in mijn hoofd opengaan. Alles wordt uitzichtloos.

Gelukkig voel ik me niet altijd zo, maar soms heb je van die periodes. Meestal uren, soms dagen en weken. Eenzaamheid is iets stoms, want het is niet meetbaar. Vaak wordt gedacht dat eenzame mensen zich 24/7 zo voelen, maar in de meeste gevallen is dat niet zo. Het is een probleem dat altijd net onder de oppervlakte sluimert en dan plotseling compleet uitbarst, op soms totaal onverklaarbare momenten, en je overmeestert. Dit schreef ik terwijl ik op een dieptepunt zat, zoals er velen zijn:


Waarom heb ik geen vrienden? Ik begrijp het niet. Nou ja, ik kan je een hele waslijst aan dingen geven die verkeerd aan mij zijn, maar toch. Iedereen heeft toch vrienden, sommigen zelfs hele groepen: waarom ik niet?

Ik heb eigenlijk nooit vrienden gehad. Ik ben altijd al een einzelgänger geweest. Maar dat was oké. Ik had wel wat vriendjes op de basisschool en soms zelfs eentje waar ik vaak mee speelde. Sinds de middelbare is het hard achteruit gegaan. De vrienden die ik dacht te hebben op de middelbare school keken weg wanneer ik gepest werd, of erger nog: deden mee. Toch was het beter dan alleen zijn, dacht ik. En dus bleef ik bij hen. Ze waren niet allemaal slecht, maar achteraf gezien bespeur ik te weinig kenmerken van echte vriendschap om dit nou een ‘goede’ vriendschap te noemen.

Ook merkte ik dat het contact met deze jongens minder werd toen ik depressief werd, al wist ik dat toen nog niet. Ik wist niet waarom ik niet uit bed wilde komen en overal tegenop zag en overal bang voor was. Waarom ik lusteloos was, geen vreugde meer in het leven zag. Ach, ik was vast een luie puber die geen zin had om naar school te gaan en het liefst elke dag uitsliep. Ik was vast somber omdat ik een hekel aan school had. Of aan de mensen op school. Wist ik veel dat dat het begin was van een zes jaar durende zware depressie.

Toch merkte ik dat ze minder met me om wilden gaan. Ik werd vast saaier, of nog meer een loser dan ik al was. Het dikke jongetje waar eigenlijk niemand mee geassocieerd wilde worden. Ze begonnen me los te laten en na de middelbare gingen ze door met hun leven en bleef ik voor het eerst ook echt eenzaam achter terwijl ik alleen was. De depressie werd erger en de paniekaanvallen kwamen erbij toen ik een poging deed op het MBO.

Op het MBO, ik was net 16, ontmoette ik de laatste soort-van-vriend die ik tot nu toe heb gehad. Brian. Net als ik was Brian het stille jongetje. Onzeker, bang en alleen. Dat vertelden we niet tegen elkaar, maar we voelden het: dikke kneusjes onder elkaar.

Het klikte en we groeiden iets naar elkaar toe. Maar het was maar een paar weken. Ik kreeg paniekaanvallen, mijn depressie raasde verder en ik zag mijn opleiding niet meer zitten. Ik kwam steeds minder naar school en op een gegeven moment helemaal niet meer. Brian stelde vragen, ik omzeilde ze. Brian appte me waar ik bleef, maar ik blokkeerde hem toen ik definitief met de opleiding stopte. Wat als? Sorry, Brian, het spijt me nog steeds.

Nadat ik ook met een tweede opleiding was gestopt wegens mijn mentale problemen kwam ik thuis te zitten. In de vier jaar die volgden kwam ik amper het huis uit: ik vond een internetbaan als schrijver die ik vanaf mijn eigen kamertje kon doen. Dit klinkt ideaal, maar het heeft mijn sociale leven op pauze gezet. Ik had al niemand, en kut voelde ik me toch al, dus dacht ik dat het zo wel oké was en dat het wel goed zou komen.

Nu, meer dan vier jaar later, denk ik er wel anders over. Tussen je 18e en je 22e maak je vrienden, ga je uit, vind je een vriendin, doe je gekke dingen en sommigen zitten al met drie baby’s. Ik deed er niet aan mee. Ik had wat leuke contacten via het internet, maar meer dan dat ook niet. En dus mis je als het ware een belangrijk deel van je leven. Begrijp me niet verkeerd, ik ben dankbaar voor de mensen die ik ken, maar het is te sporadisch, te oppervlakkig soms.

Enkele maanden geleden pas realiseerde ik me dat het zo niet verder kon. Ik kwam vaker buiten, nam meer deel aan het sociale leven en solliciteerde naar een baan waar ik wel fysiek aanwezig moest zijn. Aan de ene kant heeft het me geholpen, aan de andere kant twijfel ik meer dan ooit aan mezelf.

Nu ik sociaal zo lekker actief ben, vind ik zelf, moet het toch resultaat opleveren? Nope. Vooral in de weekenden blijf ik nog steeds vaak alleen, terwijl anderen hun leven leven. Met elkaar. Ik lijk stil te staan en ben jaloers op alles en iedereen. Van de contacten die ik heb opgedaan contacteert de één me alleen als ik nodig ben om iets op te knappen, de ander vindt me toch te saai en voor anderen ben ik juist weer te druk. De meesten zien me niet eens staan, terwijl ik toch bijna 2 bij 2 meter ben.

Ik ben boos. Op mezelf. Op de wereld. Op mensen die wél wat kunnen. Op kleffe stelletjes. Op vriendengroepen. Op iedereen die wel gelukkig is. Op iedereen met een leuke zaterdag, een leuk leven. Op mensen die wel wat van hun leven maken. Op die twee gasten die nu, samen, voorbij fietsen. Op mijn stomme hoofd met zijn achterlijke twijfels en angsten. Op de mensen die mijn probleem negeren, mij negeren. Op het leven.

Doe ik dan nooit wat goed? Geeft er dan niemand om me? Blijf ik dan alsnog altijd alleen? Wat is er mis met me dat niemand met me om wil gaan of de moeite neemt om me beter te leren kennen? Steekt de wereld gewoon zo in elkaar? Wat moet ik nog meer doen om wél mensen te vinden die me goed vinden zoals ik ben? Of ben ik te ongeduldig? Ik weet het niet meer. Heeft het nog zin? Heeft het leven nog zin als je niemand hebt om voor te leven?


Op COMMEN. schrijven jongeren over alles dat met mentale gezondheid te maken heeft. Eenzaamheid onder jongeren is ontzettend veelvoorkomend. Lees ook onze straatvraag, waarin we jongeren vragen hoe eenzaam ze zijn. Daarnaast hebben we geschreven over emotionele eenzaamheid oplossen: het gevoel dat je sociale contacten diepgang missen.

Volg COMMEN. op Facebook, Twitter en Instagram voor meer verhalen over mentale gezondheid, of ontvang al onze artikelen via WhatsApp.


Geschreven door
Marijn van den Berge

Praat mee over dit artikel

24 reacties
      • Sterkte en succes, hier het zelfde verhaal.
        Achteraf gezien veel slechte vrienden gehad die mij minderwaardig behandelde doormiddel van sluwe grapjes.
        Na een aantal jaar afstand van hun te hebben gedaan, zit ik nu met 0 vrienden.
        Ik probeer altijd te socializeren maar mijn oppervlakkigheid en achterdocht staat in de weg.

        • Hoe kut het ook is, geen vrienden hebben is altijd beter dan slechte vrienden hebben. Ik vind het dapper dat je afstand van hen hebt gedaan, dat getuigt van lef!

          Ik ken het achterdochtige ook, omdat ik denk dat mensen me toch nooit goed genoeg vinden. Maar ik merk ook dat het minder wordt naarmate je meer probeert met mensen om te gaan en vriendschappen te maken. Heel veel succes en hopelijk lukt het je om weer vrienden te maken!

          • vind het dapper dat je je verhaal durft te tonen. ik ken mezelf volledig hierin. ik ben namelijk ook een eenzaam persoon zonder vrienden, ik voel me alsof ik niet besta in de maatschappij. Soms heb ik ook het gevoel dat er niemand met mij wilt omgaan en daarom heb ik ook altijd een sombere uitstraling. Hierdoor ben ik een heel erg laag zelfvertrouwen. Soms denk ik aan zelfmoord hierdoor maar aan de ene kant wil ik het toch een kans geven.

          • Hoi, bedankt voor je reactie. Wat naar dat je dit meemaakt. Ik hoop dat je zelfmoordgedachtes niet te serieus zijn, want dat is echt geen optie. Probeer vertrouwen te houden! Het is inmiddels een klein halfjaar geleden dat ik dit artikel heb geschreven. Inmiddels heb ik niet alleen meer contacten, maar ook écht vrienden gemaakt. Dat betekent niet dat je je nooit eenzaam voelt, want zelfs met mensen om je heen kan dat het geval zijn. Maar ik zeg het om je te laten zien: in een relatief korte periode kan er veel veranderen, dus denk alsjeblieft niet aan definitieve oplossingen voor iets waar je uit kunt komen!

            Doordat ik nu meer contacten heb en ook heb gemerkt dat mijn pogingen om contact te maken niet als ‘raar’ worden bevonden, waar ik dat dacht, is mijn zelfvertrouwen iets gestegen en durf ik ook steeds makkelijker contact te leggen. Begin klein, maar blijf altijd proberen contact met andere mensen te leggen. Dat is belangrijk! Binnenkort ga ik ook in therapie om mijn verknipte gedachtengang en mijn zelfvertrouwen wat op te krikken. Misschien is dit ook een optie voor jou?

  • Dank je wel voor je openheid. Je helpt veel mensen met je verhaal. Het geeft mij hoop al vraag ik me af hoe je inmiddels wèl vrienden gemaakt hebt?
    Ik voel me zo intens eenzaam, maar niemand verwacht dat van mij. Ik heb veel meegemaakt, eigenlijk belachelijk veel. Ik ben alleenstaand, heb 2 kinderen. Doe me altijd vrolijk voor en praat met iedereen. Maar God, wat zou ik graag echte vrienden willen hebben, niet de oppervlakkige gesprekken, maar echte diepe verbinding met fijne mensen….

    • Dank voor je reactie, heel erg fijn dat ik je hiermee kan helpen.

      Hoe ik vrienden heb gemaakt is door meer uit mijn schulp te kruipen, meer sociale dingen te doen en wat meer mijn angst om mensen aan te spreken opzij te zetten. Dat klinkt makkelijker dan het is. Maar dat lost jouw probleem niet op, want het leggen van contact gaat je zo te horen goed af.

      Hoe je een diepe verbinding krijgt met iemand? Geen idee. Ik denk dat dat niet uit te leggen valt en zeker niet te forceren. Een diepe verbinding kan snel gaan als het klikt met iemand, of kan heel langzaam gaan, maar wel ijzersterk groeien. Ik heb die verbinding zeker ook niet met de vrienden die ik gemaakt heb, maar dat betekent niet dat het geen vrienden zijn. Vrienden kun je elke dag spreken, maar ook maandenlang niet spreken en is dus een heel breed begrip. Misschien ligt je verwachtingspatroon van ‘een vriend’ te hoog. Die fout heb ik ook vaak gemaakt door te snel te veel en te diep te willen, puur uit eenzaamheid. Nu probeer ik het wat rustiger op te bouwen, maar dat betekent dat een diepe connectie met iemand waarschijnlijk nog een poos duurt.

      Natuurlijk is het heel fijn om zo’n intense band met iemand te hebben, maar dat heeft in 9 van de 10 gevallen tijd nodig. Dat begint met een praatje over koetjes en kalfjes, wat je goed doet, maar het vergt ook openheid van zaken denk ik. Een ijzersterke band krijg je niet door het altijd over diezelfde koetjes en kalfjes te hebben. Je zegt dat je veel hebt meegemaakt, probeer dat af en toe eens VOORZICHTIG aan te kaarten en kijk welke gesprekken eruit voortkomen. Sta ook open voor het verhaal van een ander en vraag naar zijn of haar levensverhaal. En probeer je vrolijke masker soms ook af te zetten bij diegene als je je daarnaar voelt.

      Dan heb je nog geen diepe verbinding, want uiteindelijk moet het ook nog klikken tussen twee mensen. Maar eens verder gaan dan oppervlaktepraat zou goed kunnen helpen. Dat je makkelijk contact maakt met mensen is in je voordeel, probeer dat te gebruiken!

      • Jouw verhaal is zo herkenbaar voor mij. Ik vind het knap dat je alles zo kan neerschrijven. Tijdens de basisschool was voor mij het enigste moment dat ik echte vrienden had. Nadien tot nu heb ik geen vrienden meer gehad. Ik ben een stil persoon en ik weet nooit wat ik moet zeggen. Ik voel me al een paar jaar depressief. En ik weet niet goed wat ik moet doen. Ik wil mijn ouders niet ongelukkig maken. Voor mij voelt elke dag hetzelfde en ik heb niks om naar uit te kijken. En ik ben bang wat de toekomst teweeg gaat brengen en ik kan niet omgaan met stress. Ik zou graag eens praten met een psycholoog, maar ik durf dit niet.

        • Ik wilde mijn ouders ook nooit tot last zijn, niemand niet, maar uiteindelijk houden ze als het goed is toch wel van je, ondanks alles. Iedere ouder wil denk ik zijn/haar kind gelukkig zien. Daarom is het helemaal oke om er met je ouders over te praten. Een psycholoog is een grote stap, maar gaat je zeker helpen. Als je hieruit wil komen, kan het een goede weg zijn. Maak eens een afspraak met je huisarts en doe je verhaal, dan volgt de rest vanzelf!

  • ik heb me nog nooit zo goed kunnen vinden in iets. Helaas ook in mijn situatie 0 vrienden. Heel veel slechte en jaloerse vrienden gehad en de keuze gemaakt om liever 0 vrienden te hebben ipv dit soort vrienden om mij heen te hebben. Al vanaf kleins af aan een heel groot probleem bij mij en dacht altijd naarmate ik ouder zou worden en naar school zou gaan dit probleem automatisch zou oplossen. Niet dus. Intussen MBO succesvol afgrond en nu fulltime werkende. Iedereen denkt dat mijn leven fantastisch is en ik het goed voor elkaar heb terwijl ik iedere avond/weekend alleen op de bank spendeer hartstikke depri. Ik probeer heel hard om nieuwe connecties te leggen, maar dit wil altijd wel mislukken en zie nu door de bomen het bos niet meer. Ik vind het heel fijn om te lezen dat ik niet de enige ben die hier mee struggelt. Mooi artikel en we komen er wel!
    Liefs, Romie

    • Hey, ik vind het heel naar voor je. Je bent ‘gelukkig’ idd niet de enige, maar dat maakt het niet minder zwaar. Wat je zou kunnen proberen is collega’s waar je het goed mee kan vinden uitnodigen voor een koffietje ofzo. Heeft mij al een leuke avond opgeleverd. Had waarschijnlijk al een vervolg gehad als corona niet om de bocht was gekomen 🙂 Of probeer een nieuwe hobby te vinden, waar je nieuwe mensen tegenkomt. Die hebben immers al dezelfde interesse.

      Het is heel lastig, want mij lukt dat ook laaaang niet altijd, maar wat ik wel heb geleerd is dat je er hard voor moet werken en soms ook je angsten en onzekerheden voor moet overwinnen.

    • Ach ik heb precies hetzelfde, mijn weekend is vrijwel altijd saai. Het weekend breng ik bijna altijd alleen door zonder leuke dingen te doen. Wat ik ook probeer, meer sociale contacten zal ik nooit krijgen. ik voel me eigenlijk alsof ik niet besta in de samenleving. Ene kant denk ik dat ik liever dood kan gaan en andere kant denk ik van dat dit zonde is. Soms vraag ik mezelf af, ligt het aan mijn uiterlijk? Doe ik iets fouts? Wilt niemand met mij omgaan?, aan mijn innerlijk kan het in ieder geval niet liggen want ik doe iemand geen vlieg kwaad. Ik heb ook geen contact met mijn familie, dus ik sta er compleet alleen voor. Diep van binnen voel ik mij zielig, maar ik wil niet zielig overkomen bij anderen waardoor ik me eigenlijk andere voordoe.

  • Bedankt voor je reactie Marijn. Ik heb na jaren de stap gezet om weer te beginnen met een HBO. Ik hoop hier meer sociale contacten ook door te krijgen. 🙂 Groetjes Romie

  • Ik ben ook eenzaam, je verhaal is herkenbaar. Heb zelf een afwijking aan me neus waardoor mensen me vermijden/aanstaren/kortaf zijn/snel het contact met mij willen afraffelen.

    Enige aandacht die ik krijg is van prostituees die ik betaal. Ik ben op het punt beland dat ik bereid ben om een dame te betalen om me vriendin te zijn, ik zie geen uitweg

  • Herken je verhaal, ben zelf al een stuk ouder en nu ik de leeftijd heb dat ik terug kan kijken, zie ik in dat ik mij altijd anders heb gevoeld, ik kon niet mee met de maatschappelijk geaccepteerde norm…ik ben niet geïnteresseerd in.leuk doen om het leuk doen,maar, zoek naar echt, eerlijk en diep contact, waarin ervoor minder leuke gevoelens een kans krijgen om tot uitdrukking te komen….je kunt je afvragen, waarom alles altijd zo nodig leuk, mooi, succesvol moet zijn, dat is er ingeramt van jongs af aan…. het is een concept!!! als mijn zogenaamde”negatieve gevoelens” Er niet mogen zijn leef ik in een leugen, want het leven is niet alleen maar leuk, al lijkt het of alles tegenwoordig leuk moet zijn, je moet er uitzien als een model, je moet van alles waar je niet voor hebt gekozen…voldoe alsjeblieft niet Aan de norm, wees anders…dat is precies wat deze wereld nodig heeft, mensen die niet aangepast zijn aan de huidige gekte, de snelheid en agressie van deze tijd, de rat race….ik doe er lekker niet aan mee,dan hoor ik niet bij de massa maar vind ik de vriendschappen die echt waarde hebben. Die zijn dan wel op één hand te tellen maar als je duizend vrienden hebt en van feeststemming naar feeststemming wilt gaan in je leven, dan ben je niet erg realistisch….

  • Hey Marijn. Ik heb ook nul vrienden.. Maar soms heb ik het gevoel dat ik mij gewoon niet kan hechten aan mensen. Heb al te veel meegemaakt. wat me zacht heeft gemaakt en iedereen over me heen loopt.. Ik doe mijn best om miljonair te worden opdat mensen mij toch nodig zullen hebben, opdat ik toch opgemerkt zal worden en omdat ik dan fuck you kan zeggen tegen alle haters :p Beetje zielig statement maar zo voel ik mij ook echt..