Foto: Raghu Nayyar op Unsplash

Hoe maak ik vrienden? We geven je 5 tips

Je ben thuis, alleen. Alweer. Waarschijnlijk weggemoffeld in een hoekje van de bank of zo diep mogelijk onder de dekens in je bed. Je bent in het gezelschap van je enige en allerbeste vriend: Netflix. Maar je raakt Netflix wel een beetje zat. Het liefst ben je met vrienden die gewoon Ruud of Sandra heten: échte vrienden, van vlees en bloed, met wie je lacht en praat en huilt en leuke dingen doet. En dus spookt die ene vraag door je hoofd: hoe krijg ik óóit vrienden? Ik ga je proberen te helpen.

Om te beginnen: laat me even in de comments weten hoe accuraat mijn omschrijving van jouw situatie was. Ik denk dat ik best dicht in de buurt zit. Niet omdat ik de opvolger van Victor Mids ben, maar om één simpele reden: been there, done that. En voordat ik je teleurstel: verwacht niet dat ik je hapklare tips ga geven waardoor je volgende week extra stoelen moet kopen om al je vrienden kwijt te kunnen. Zo werkt het namelijk niet.

Dit artikel is eigenlijk een vervolg op een stuk van mij op deze site uit oktober 2019. We zijn op het moment van schrijven bijna een jaar verder. Het artikel heet ‘Geen vrienden hebben’. De titel is weinig verhullend, net als de inhoud. Op een moment waarop ik het even niet meer weet pak ik mijn laptop en schrijf ik mijn hoofd leeg.

Het artikel wordt nog ontzettend vaak gelezen en ik krijg regelmatig mails en DM’s van fantastische mensen die zich enorm herkennen in mijn verhaal, hun eigen verhaal met mij delen en vragen of ik tips heb om vrienden te krijgen. Vooral met dat laatste heb ik moeite. Het klopt dat ik inmiddels vrienden heb, maar een antwoord op de vraag hoe dat komt had ik nooit echt. Vandaar dat ik besloot er eens voor te gaan zitten om toch te proberen een antwoord te geven.

Dit doe ik mede door te vertellen wat er sinds dat artikel met me gebeurd is. Niet omdat ik mijn eigen levensverhaal zo belangrijk vind, maar om jou te laten zien wat er in een jaar kan gebeuren. Een jaar geleden zat ik in dezelfde situatie als jij nu. Jij kunt binnen een jaar verder zijn dan waar ik op dit moment ben. Dit artikel is eigenlijk een vervolg op het eerder benoemde stuk, maar kan natuurlijk ‘los’ worden gelezen. De clou van dat verhaal is dat ik geen vrienden had, maar wil je toch meer context kun je het hier lezen.

Foto: Jonathan Rados op Unsplash

Tip 1: Verander je leven

God, grant me the serenity to accept the things I cannot change,
courage to change the things I can,
and wisdom to know the difference.

Dit is een bekend Amerikaans christelijk gebed, dat inmiddels gedegradeerd is tot gare Xenos-quote. Maar wat je ook van bidden en van Xenos-quotes vindt, bovenstaand versje is precies wat je toe dient te passen op je leven als je er ontevreden mee bent. Nu ik terugkijk is verandering de eerste stap geweest waarmee ik me terug knokte in de strijd tegen eenzaamheid.

Ik had een hartstikke leuke baan, maar het probleem was ook dat het volledig thuiswerk was. Je zou het anno 2020 ook coronaproof kunnen noemen. Het klopt dat ik niet vaak ziek was, maar het eenzaamheidsvirus woekerde volop. Ik wilde zo graag nieuwe vrienden maken, maar tenzij het zou klikken met de pizzabezorger was die kans vrij klein in deze situatie. Ik hoefde de deur namelijk niet uit.

Lees ook: Waarom ik een enorme hekel aan het weekend heb 

Toen heb ik de moed gekregen om de leuke baan die ik had op te zeggen en werk te zoeken waar ik onder de mensen zou komen, fysiek aanwezig moest zijn. Lang verhaal kort: het werk wat ik deed was dan wel minder leuk, mijn leven is vanaf toen in een opwaartse spiraal gegaan. Ik had weer dagelijks contact, leerde opnieuw om sociaal actief te zijn en het allerbelangrijkste: ik maakte vrienden. Hoe, dat vertel ik je zo in een andere tip, maar het feit is dat ik van collega’s vrienden heb gemaakt. Ik had weer dingen te doen op vrijdag of zaterdag, mensen om mee te praten en idioot mee te doen en zelfs mijn verjaardag vieren was weer de moeite.

Zoals gezegd: mijn verhaal boeit niet, maar dit geeft jou nu de kans om je eigen leven er naast te leggen. Misschien zit je net als ik toen altijd alleen thuis en zie je hooguit je ouders bij het eten of heb je wel een leuke, sociale baan, een partner en zes geweldige kinderen. Toch blijft de strekking hetzelfde: verandering biedt progressie.

In welke situatie je ook zit, als je niet tevreden bent kun je het altijd veranderen. Het enige wat nog ontbreekt is moed. Het is lastig, eng en spannend, maar de diepte van eenzaamheid is oneindig veel dieper dan de diepte waarin je gaat springen als je kiest voor verandering.

Waarschijnlijk weet je van binnen wel waar je die verandering kunt maken. Je kunt kiezen voor een nieuwe hobby, een nieuwe baan, een nieuwe partner… Hoe lastig het ook is, het is het altijd waard als je daarmee de eenzaamheid op straat zet. Alleen nieuwe kinderen kiezen is niet echt een optie.

Foto: Alex Ivashenko op Unsplash

Tip 2: Ogen dicht en gaan

Ik had beloofd je nog te vertellen hoe ik vrienden was geworden met enkele van mijn collega’s. Je weet na een tijdje wel met wie het leuk klikt, met wie je goed overweg kan en met wie je gedeelde interesses hebt. Dat is het punt waarop je gaat denken: ‘Zal ik hem of haar uitnodigen voor een bakkie?’ Maar dit is eng. Tenminste, voor mij wel en best kans dat dat voor jou ook zo is.

Ik was bang dat ze me eigenlijk heel stom vonden en dat als ik het zou vragen, ze me zouden uitlachen: ‘Haha, chillen met jou? Wat denk je zelf? Ik heb wel wat beters te doen.’ En ik was bang om de goede band die ik had met mijn collega’s daarmee te verbreken en weer op nul te moeten beginnen. Maar als je het niet probeert, dan weet je het nooit.

Daarom moet je op een gegeven moment alle moed die je hebt, en die heb je want je hebt al voor verandering gekozen, bij elkaar rapen en het gewoon vragen. Ogen dicht en gaan. Niet letterlijk, want dat is raar en onbeleefd, maar spring wederom in dat diepe. Toen ik vroeg aan de desbetreffende collega of hij het weekend iets te doen had en zo nee, of hij bier kwam drinken, was zijn antwoord: ‘Ja, is goed’.

Nou, ik was bijna teleurgesteld van zo’n anticlimax. Was het echt zo simpel? Ja, het was echt zo simpel. En dat is vaak zo bij angsten: ze komen in de gedaante van zo’n dikke, zwarte spin met harige poten, maar als je ‘m meteen met een krant doodslaat valt het eigenlijk wel mee. Natuurlijk blijf ik mijn twijfels houden over wat mensen en vrienden wel niet van me vinden, maar dat is iets waar ik aan blijf werken en wat ook vervaagt naarmate uit de praktijk blijkt dat die twijfels onzin zijn.

Foto: Thiago Berletta op Unsplash

Tip 3: Leg de lat niet te hoog

Wat ik in de afgelopen jaren vaak heb gemerkt is dat ik vriendschappen te snel te veel overschatte of er te veel van verwachtte. Ik verwarde mijn droom een beetje met de realiteit. Het liefst zou ik een hechte vriendschap hebben. Iemand waarmee je alles deelt, die je bijna dagelijks spreekt en die zowat bij de inboedel hoort.

Maar de realiteit is anders. Een vriend is ook iemand die je maar eens in de paar maanden ziet, degene met wie je nooit appt, behalve om af te spreken of iemand met wie je nog nooit een één op één chillsessie hebt gehouden, maar regelmatig via-via ziet. Als je te lang vriendschap mist, denk ik dat de realiteitszin vervaagt en daardoor verwachtingen te hoog liggen.

Ene Hetty reageerde onder mijn ‘Geen vrienden hebben’-artikel het volgende: ‘Veel introverte mensen overschatten vriendschap. Ze verwachten er van alles van terwijl extraverte mensen de bakker op de hoek ook al een vriend noemen. Die leggen de lat wat lager en zien overal gezelligheid en contacten in.’ Ik denk dat Hetty hierin een punt heeft. Niet iedere vriend hoeft direct je soulmate te zijn.

Lees ook: 5 eenzame twintigers vertellen over hun leven

Tip 4: Vrienden behouden? Geef ze de ruimte

Als je eenmaal vrienden hebt gevonden, is het ook wel zo fijn als je ze kunt behouden. Wat ik in mijn eenzame, en ook depressieve, periode bij beginnende (internet)vriendschappen heel erg deed was iemand meteen claimen. We moesten elke dag appen of chatten en men moest snel reageren. Ik was jaloers als ze met anderen omgingen en ze moesten altijd voor me klaar staan.

Dat werkt dus niet. Dan ga je keihard op je bek en ben je iemand zo weer kwijt. Iedereen heeft een eigen leven en je kunt van niemand verwachten, laat staan afdwingen, dat ze alleen met jou omgaan. Zoals gezegd: een vriend is ook iemand die je soms maanden niet spreekt. Geef een vriend genoeg ruimte, anders heb je kans dat je diegene verstikt en zo weer kwijt bent. Als je elkaar minder vaak spreekt heb je ook altijd genoeg om over te praten, dat scheelt.

Tip 5: Vrienden vinden: je moet een beetje geluk hebben

‘Ergens om de hoek wacht soms geluk’, zong Bløf ooit, maar dan over de liefde. Voor vriendschappen geldt dat net zo. Soms komen er gewoon mensen random op je pad, waar je helemaal niets voor hebt hoeven doen. Zo kwam er een oude vriend terug in mijn leven nadat ik voor het eerst in eeuwen een story plaatste op Instagram.

Foto: Priscilla du Preez op Unsplash

Zo zijn ook nieuwe buren erg belangrijk geworden in mijn leven en met name de buurmeiden van mijn leeftijd. Natuurlijk moet je wel altijd je best doen om dichter bij elkaar te komen en bevriend te raken en ook dat is soms heel eng, maar om deze vrienden te ontmoeten heb ik helemaal niks aan mijn leven moeten veranderen. Het huis naast ons stond toevallig leeg. Het leverde me onlangs mijn eerste verjaardagsfeest van een vriend(in) in bijna tien jaar op.

Vrienden maken gaat niet over één nacht ijs

‘Marijn, kun je tips geven om vrienden te maken?’ Soort van. Ik heb het hierboven geprobeerd en ik hoop dat je er wat aan hebt. Maar er bestaat niet zoiets als ’10 dingen die je moet doen om vrienden te krijgen’. Het is een lang proces waar je in moet investeren, geen stappenplan.

Lees ook: Veel jongeren zijn emotioneel eenzaam: zo heb ik het opgelost

Om vrienden te maken en uit je eenzaamheid te klimmen moet je angsten overwinnen, in het diepe springen, op je bek gaan, teleurgesteld worden, ervan leren en weer opstaan. Vriendschappen sluiten is de rollercoaster van het leven in het klein. Het duurt lang en gaat met ups en downs. Het is geven en nemen, in de ander én in jezelf investeren.

Vooral dat laatste is belangrijk als je op dit moment nog geen vrienden hebt. Waarom zou iemand anders je aardig of interessant vinden als je jezelf zo haat? Het afgelopen jaar heb ik niet alleen geleerd om om anderen te geven, maar ook mezelf meer te waarderen. En ik kan het niet los van elkaar zien.

Vond je dit artikel interessant? Volg COMMEN. op Facebook, Twitter en Instagram voor meer verhalen over mentale gezondheid, of ontvang al onze artikelen via WhatsApp. Eén keer per maand het beste van COMMEN. in je mailbox ontvangen? Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Geschreven door
Marijn van den Berge

Praat mee over dit artikel

5 reacties
  • Hallo Marijn,

    Ik herken delen van je verhaal, hoewel mijn leven totaal anders in elkaar steekt. Ik zal proberen zo kort mogelijk te zijn, al zal dat om ook duidelijk te kunnen zijn waarschijnlijk weer anders uitpakken.

    De basisschool: klein dorp, klein klasje waarvan eenderde jongens. De vrienden ijver was al niet groot. En dan nog gepest worden ook. Met periodes had ik vaak één vriend tegelijkertijd waar ik veel mee speelde. Tot die op wonderbaarlijke wijze begon te pesten. Met de volgende herhaalde dat proces zich weer. Pas jaren later doorzag ik dat er één ander jongetje stookte. Helaas, valse start. Maar we gaan naar d middelbare.

    Brugklas weer gepest. Geen vrienden. Moeilijk jaar. Blijven zitten mede daardoor.
    Tweede brugklas 1 vriend. Leuk jaar met hem in de klas en soms ook thuis. En die 500 meter die hij bij school vandaan woonde, fietsten we samen. Helaas ging hij naar het gymnasium en ik naar de havo. Het contact verwaterde weer. Kan gebeuren.
    In het tweede jaar kreeg ik de grootste pestkop terug uit de eerste brugklas, omdat nu hij bleef zitten. Aangezien meneer aan één slachtoffer niet genoeg had, kliekten we samen. Dat maakte het wat dragelijker, doch doordat iedereen in de iverlevingsmodus zat, werden dat ook geen heel goeie vriendschappen.

    Ik maakte wel buiten school om vrienden. Via een sportclub. jarenlang mee op stap geweest. Hier heb ik mijn beste vriend leren kennen. Helaas is hij inmiddels geëmigreerd. Afgelopen jaarwisseling heb ik hem nog eens gezien. Dat was erg leuk. Verder beperkt het zich tot Facebook likes.
    De andere vrienden hebben me genaaid. Ze hebben me laten vallen als een baksteen toen de broer van één van hen verliefd op me werd. Omdat ik hem mocht, wilde ik op een respectvolle manier duidelijk maken dat ik toch echt op vrouwen val. Die kans kreeg ik niet. Toen we samen de hond gingen uitlaten, is de hele meute ons stiekem gevolgd. Ze kwamen uit de struiken springen en hadden vanalles gezien dat niet was gebeurd. Behalve dat het niet klopte, lieten ze me links liggen, zowel met sporten als met stappen. Dan ben je dus in een klap 10 à 15 man kwijt, oftewel je sociale leven.

    Ik had nog een andere vriendengroep leren kennen. Toevallig op het juiste moment iemands kruk inpikken in de kroeg en je raakt aan de praat. Die brengt vervolgens weer nieuwe vrienden mee. Jaren lol mee gehad, festivals, thuisarty’s. Het verwatert met sommigen. Met anderen blijft het contact langer. Maar de shock kwam een klein jaar geleden. Ik ben als een van de weinige na het studeren niet terug naar mijn roots gegaan. Ondanks dat ik contacten wel warm hou, blijkt er achter mijn rug iets ontastbaars te spelen. Er werd vies naar mij gekeken toen ik me bij een concert voegde en er bleek vrij weinig behoefte aan mij. Naderhand wel gebeld met één van hen, en hij heeft sorry gezegd. Dan geef ik echt wel een nieuwe kans. Maar het voelt anders. Meer als gedogen.

    Ik heb nog één vriend over en ben doodsbenauwd dat ik hem gek maak met te veel contact if juist ook laat verwateren door te weinig. Die strijd blijft gaande.

    Gedurende mijn leven merk ik ontzettend dat initiatief vooral bij mij vandaan moet komen. Uitzondering is de geëmigreerde vriend, maar daar heb ik nu niks aan. En de laatst overgebleven, zij het in veel mindere mate. Alle andere contacten moet ik zelf warm houden. Voorstellen worden omzeild of bij uitzondering op ingegaan, maar het zal vervolgens niet eens andersom werken.

    Natuurlijk zal ik niet zomaar de hele wereld de schuld geven. De constante ben ik zelf. Maar als ik vergelijk hoe mensen met elkaar omgaan t.o.v. van met mij, dan raak ik toch teleurgesteld. Bij precies dezelfde acties is men veel geïnteresseerden in anderen dan in mij. Zelf het goede voorbeeld geven helpt daarbij niet.

    Ik ben inmiddels achter in de 30. Ook dat helpt niet met nieuwe vrienden maken, laat staan ze vasthouden. Iemand met wie je echt diepe dingen bespreekt is al helemaal uitgesloten.
    Kennelijk hoor je je vriendschappen vóór je 21e te maken. Daarna wordt het verzegeld en kunnen er geen nieuwe meer bij. Dat frustreert, ondanks dat ik iemand ben die zich lang alleen kan vermaken. Ik vrees dat het een kwestie van tijd is voor er echt niemand meer over is die het interesseert hoe het met mij gaat of zin heeft om samen iets te ondernemen.

    Dank je voor het luisteren.

    • Superbedankt voor het delen van je verhaal! Je kunt ook na je 21e vrienden maken hoor, gelukkig wel. Ik heb dit jaar vrienden gemaakt en ben 23 en ik ken ook mensen van 40, 50 of 60 uit mijn omgeving die nog steeds regelmatig vrienden maken. Het kan echt zeker nog goedkomen! Probeer jezelf zoveel mogelijk in situaties te begeven waarin je nieuwe mensen ontmoet, ook al is het lastig.

  • Na het lezen van dit artikel vind ik het wel weer prima om alleen te zijn. Ik wil helemaal geen vrienden die dan misschien een keer in de drie maanden iets laten horen. Of waar het allemaal van mijn kant moet komen omdat het anders doodbloed. Hoge lat? Ik weet het niet, misschien is deze maatschappij inmiddels zo druk met zichzelf dat echte vriendschap niet meer realistisch is. Ik koop liever een hond.

  • Leuk artikel, ik probeer mijn eenzaamheid wat te verdoezelen door mijzelf juist bezig te houden met allerlei hobbies die ik thuis kan doen. Ik voel me soms belemmerd door mijn kinderen waardoor ik gewoon minder kan en meer aan huis vast zit, en heb ook het idee dat ik vrienden ben kwijtgeraakt sinds ik mijn kinderen heb.
    Aan de andere kant merk ik dat ik nu wel meer een klik heb met een paar ouders van school, maar dit blijft ook vaak oppervlakkig.

    • Wat vervelend dat je dit zo ervaart! Misschien kun je juist je kinderen gebruiken om nieuwe mensen te leren kennen. Ga eens op de koffie bij de moeder van het vriendje/vriendinnetje waar een kind mee speelt. Of raak betrokken bij de school, scholen staan altijd te springen om behulpzame ouders. Leuk tijdverdrijf en nieuwe contacten!