Foto: Raghu Nayyar op Unsplash

Hoe maak ik vrienden? We geven je 5 tips

Je ben thuis, alleen. Alweer. Waarschijnlijk weggemoffeld in een hoekje van de bank of zo diep mogelijk onder de dekens in je bed. Je bent in het gezelschap van je enige en allerbeste vriend: Netflix. Maar je raakt Netflix wel een beetje zat. Het liefst ben je met vrienden die gewoon Ruud of Sandra heten: échte vrienden, van vlees en bloed, met wie je lacht en praat en huilt en leuke dingen doet. En dus spookt die ene vraag door je hoofd: hoe krijg ik óóit vrienden? Ik ga je proberen te helpen.

Om te beginnen: laat me even in de comments weten hoe accuraat mijn omschrijving van jouw situatie was. Ik denk dat ik best dicht in de buurt zit. Niet omdat ik de opvolger van Victor Mids ben, maar om één simpele reden: been there, done that. En voordat ik je teleurstel: verwacht niet dat ik je hapklare tips ga geven waardoor je volgende week extra stoelen moet kopen om al je vrienden kwijt te kunnen. Zo werkt het namelijk niet.

Dit artikel is eigenlijk een vervolg op een stuk van mij op deze site uit oktober 2019. We zijn op het moment van schrijven bijna een jaar verder. Het artikel heet ‘Geen vrienden hebben’. De titel is weinig verhullend, net als de inhoud. Op een moment waarop ik het even niet meer weet pak ik mijn laptop en schrijf ik mijn hoofd leeg.

Het artikel wordt nog ontzettend vaak gelezen en ik krijg regelmatig mails en DM’s van fantastische mensen die zich enorm herkennen in mijn verhaal, hun eigen verhaal met mij delen en vragen of ik tips heb om vrienden te krijgen. Vooral met dat laatste heb ik moeite. Het klopt dat ik inmiddels vrienden heb, maar een antwoord op de vraag hoe dat komt had ik nooit echt. Vandaar dat ik besloot er eens voor te gaan zitten om toch te proberen een antwoord te geven.

Dit doe ik mede door te vertellen wat er sinds dat artikel met me gebeurd is. Niet omdat ik mijn eigen levensverhaal zo belangrijk vind, maar om jou te laten zien wat er in een jaar kan gebeuren. Een jaar geleden zat ik in dezelfde situatie als jij nu. Jij kunt binnen een jaar verder zijn dan waar ik op dit moment ben. Dit artikel is eigenlijk een vervolg op het eerder benoemde stuk, maar kan natuurlijk ‘los’ worden gelezen. De clou van dat verhaal is dat ik geen vrienden had, maar wil je toch meer context kun je het hier lezen.

Foto: Jonathan Rados op Unsplash

Tip 1: Verander je leven

God, grant me the serenity to accept the things I cannot change,
courage to change the things I can,
and wisdom to know the difference.

Dit is een bekend Amerikaans christelijk gebed, dat inmiddels gedegradeerd is tot gare Xenos-quote. Maar wat je ook van bidden en van Xenos-quotes vindt, bovenstaand versje is precies wat je toe dient te passen op je leven als je er ontevreden mee bent. Nu ik terugkijk is verandering de eerste stap geweest waarmee ik me terug knokte in de strijd tegen eenzaamheid.

Ik had een hartstikke leuke baan, maar het probleem was ook dat het volledig thuiswerk was. Je zou het anno 2020 ook coronaproof kunnen noemen. Het klopt dat ik niet vaak ziek was, maar het eenzaamheidsvirus woekerde volop. Ik wilde zo graag nieuwe vrienden maken, maar tenzij het zou klikken met de pizzabezorger was die kans vrij klein in deze situatie. Ik hoefde de deur namelijk niet uit.

Lees ook: Waarom ik een enorme hekel aan het weekend heb 

Toen heb ik de moed gekregen om de leuke baan die ik had op te zeggen en werk te zoeken waar ik onder de mensen zou komen, fysiek aanwezig moest zijn. Lang verhaal kort: het werk wat ik deed was dan wel minder leuk, mijn leven is vanaf toen in een opwaartse spiraal gegaan. Ik had weer dagelijks contact, leerde opnieuw om sociaal actief te zijn en het allerbelangrijkste: ik maakte vrienden. Hoe, dat vertel ik je zo in een andere tip, maar het feit is dat ik van collega’s vrienden heb gemaakt. Ik had weer dingen te doen op vrijdag of zaterdag, mensen om mee te praten en idioot mee te doen en zelfs mijn verjaardag vieren was weer de moeite.

Zoals gezegd: mijn verhaal boeit niet, maar dit geeft jou nu de kans om je eigen leven er naast te leggen. Misschien zit je net als ik toen altijd alleen thuis en zie je hooguit je ouders bij het eten of heb je wel een leuke, sociale baan, een partner en zes geweldige kinderen. Toch blijft de strekking hetzelfde: verandering biedt progressie.

In welke situatie je ook zit, als je niet tevreden bent kun je het altijd veranderen. Het enige wat nog ontbreekt is moed. Het is lastig, eng en spannend, maar de diepte van eenzaamheid is oneindig veel dieper dan de diepte waarin je gaat springen als je kiest voor verandering.

Waarschijnlijk weet je van binnen wel waar je die verandering kunt maken. Je kunt kiezen voor een nieuwe hobby, een nieuwe baan, een nieuwe partner… Hoe lastig het ook is, het is het altijd waard als je daarmee de eenzaamheid op straat zet. Alleen nieuwe kinderen kiezen is niet echt een optie.

Foto: Alex Ivashenko op Unsplash

Tip 2: Ogen dicht en gaan

Ik had beloofd je nog te vertellen hoe ik vrienden was geworden met enkele van mijn collega’s. Je weet na een tijdje wel met wie het leuk klikt, met wie je goed overweg kan en met wie je gedeelde interesses hebt. Dat is het punt waarop je gaat denken: ‘Zal ik hem of haar uitnodigen voor een bakkie?’ Maar dit is eng. Tenminste, voor mij wel en best kans dat dat voor jou ook zo is.

Ik was bang dat ze me eigenlijk heel stom vonden en dat als ik het zou vragen, ze me zouden uitlachen: ‘Haha, chillen met jou? Wat denk je zelf? Ik heb wel wat beters te doen.’ En ik was bang om de goede band die ik had met mijn collega’s daarmee te verbreken en weer op nul te moeten beginnen. Maar als je het niet probeert, dan weet je het nooit.

Daarom moet je op een gegeven moment alle moed die je hebt, en die heb je want je hebt al voor verandering gekozen, bij elkaar rapen en het gewoon vragen. Ogen dicht en gaan. Niet letterlijk, want dat is raar en onbeleefd, maar spring wederom in dat diepe. Toen ik vroeg aan de desbetreffende collega of hij het weekend iets te doen had en zo nee, of hij bier kwam drinken, was zijn antwoord: ‘Ja, is goed’.

Nou, ik was bijna teleurgesteld van zo’n anticlimax. Was het echt zo simpel? Ja, het was echt zo simpel. En dat is vaak zo bij angsten: ze komen in de gedaante van zo’n dikke, zwarte spin met harige poten, maar als je ‘m meteen met een krant doodslaat valt het eigenlijk wel mee. Natuurlijk blijf ik mijn twijfels houden over wat mensen en vrienden wel niet van me vinden, maar dat is iets waar ik aan blijf werken en wat ook vervaagt naarmate uit de praktijk blijkt dat die twijfels onzin zijn.

Foto: Thiago Berletta op Unsplash

Tip 3: Leg de lat niet te hoog

Wat ik in de afgelopen jaren vaak heb gemerkt is dat ik vriendschappen te snel te veel overschatte of er te veel van verwachtte. Ik verwarde mijn droom een beetje met de realiteit. Het liefst zou ik een hechte vriendschap hebben. Iemand waarmee je alles deelt, die je bijna dagelijks spreekt en die zowat bij de inboedel hoort.

Maar de realiteit is anders. Een vriend is ook iemand die je maar eens in de paar maanden ziet, degene met wie je nooit appt, behalve om af te spreken of iemand met wie je nog nooit een één op één chillsessie hebt gehouden, maar regelmatig via-via ziet. Als je te lang vriendschap mist, denk ik dat de realiteitszin vervaagt en daardoor verwachtingen te hoog liggen.

Ene Hetty reageerde onder mijn ‘Geen vrienden hebben’-artikel het volgende: ‘Veel introverte mensen overschatten vriendschap. Ze verwachten er van alles van terwijl extraverte mensen de bakker op de hoek ook al een vriend noemen. Die leggen de lat wat lager en zien overal gezelligheid en contacten in.’ Ik denk dat Hetty hierin een punt heeft. Niet iedere vriend hoeft direct je soulmate te zijn.

Lees ook: 5 eenzame twintigers vertellen over hun leven

Tip 4: Vrienden behouden? Geef ze de ruimte

Als je eenmaal vrienden hebt gevonden, is het ook wel zo fijn als je ze kunt behouden. Wat ik in mijn eenzame, en ook depressieve, periode bij beginnende (internet)vriendschappen heel erg deed was iemand meteen claimen. We moesten elke dag appen of chatten en men moest snel reageren. Ik was jaloers als ze met anderen omgingen en ze moesten altijd voor me klaar staan.

Dat werkt dus niet. Dan ga je keihard op je bek en ben je iemand zo weer kwijt. Iedereen heeft een eigen leven en je kunt van niemand verwachten, laat staan afdwingen, dat ze alleen met jou omgaan. Zoals gezegd: een vriend is ook iemand die je soms maanden niet spreekt. Geef een vriend genoeg ruimte, anders heb je kans dat je diegene verstikt en zo weer kwijt bent. Als je elkaar minder vaak spreekt heb je ook altijd genoeg om over te praten, dat scheelt.

Tip 5: Vrienden vinden: je moet een beetje geluk hebben

‘Ergens om de hoek wacht soms geluk’, zong Bløf ooit, maar dan over de liefde. Voor vriendschappen geldt dat net zo. Soms komen er gewoon mensen random op je pad, waar je helemaal niets voor hebt hoeven doen. Zo kwam er een oude vriend terug in mijn leven nadat ik voor het eerst in eeuwen een story plaatste op Instagram.

Foto: Priscilla du Preez op Unsplash

Zo zijn ook nieuwe buren erg belangrijk geworden in mijn leven en met name de buurmeiden van mijn leeftijd. Natuurlijk moet je wel altijd je best doen om dichter bij elkaar te komen en bevriend te raken en ook dat is soms heel eng, maar om deze vrienden te ontmoeten heb ik helemaal niks aan mijn leven moeten veranderen. Het huis naast ons stond toevallig leeg. Het leverde me onlangs mijn eerste verjaardagsfeest van een vriend(in) in bijna tien jaar op.

Vrienden maken gaat niet over één nacht ijs

‘Marijn, kun je tips geven om vrienden te maken?’ Soort van. Ik heb het hierboven geprobeerd en ik hoop dat je er wat aan hebt. Maar er bestaat niet zoiets als ’10 dingen die je moet doen om vrienden te krijgen’. Het is een lang proces waar je in moet investeren, geen stappenplan.

Lees ook: Veel jongeren zijn emotioneel eenzaam: zo heb ik het opgelost

Om vrienden te maken en uit je eenzaamheid te klimmen moet je angsten overwinnen, in het diepe springen, op je bek gaan, teleurgesteld worden, ervan leren en weer opstaan. Vriendschappen sluiten is de rollercoaster van het leven in het klein. Het duurt lang en gaat met ups en downs. Het is geven en nemen, in de ander én in jezelf investeren.

Vooral dat laatste is belangrijk als je op dit moment nog geen vrienden hebt. Waarom zou iemand anders je aardig of interessant vinden als je jezelf zo haat? Het afgelopen jaar heb ik niet alleen geleerd om om anderen te geven, maar ook mezelf meer te waarderen. En ik kan het niet los van elkaar zien.

Vond je dit artikel interessant? Volg COMMEN. op Facebook, Twitter en Instagram voor meer verhalen over mentale gezondheid, of ontvang al onze artikelen via WhatsApp. Eén keer per maand het beste van COMMEN. in je mailbox ontvangen? Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Geschreven door
Marijn van den Berge

Praat mee over dit artikel

25 reacties
  • Hallo Marijn,

    Ik herken delen van je verhaal, hoewel mijn leven totaal anders in elkaar steekt. Ik zal proberen zo kort mogelijk te zijn, al zal dat om ook duidelijk te kunnen zijn waarschijnlijk weer anders uitpakken.

    De basisschool: klein dorp, klein klasje waarvan eenderde jongens. De vrienden ijver was al niet groot. En dan nog gepest worden ook. Met periodes had ik vaak één vriend tegelijkertijd waar ik veel mee speelde. Tot die op wonderbaarlijke wijze begon te pesten. Met de volgende herhaalde dat proces zich weer. Pas jaren later doorzag ik dat er één ander jongetje stookte. Helaas, valse start. Maar we gaan naar d middelbare.

    Brugklas weer gepest. Geen vrienden. Moeilijk jaar. Blijven zitten mede daardoor.
    Tweede brugklas 1 vriend. Leuk jaar met hem in de klas en soms ook thuis. En die 500 meter die hij bij school vandaan woonde, fietsten we samen. Helaas ging hij naar het gymnasium en ik naar de havo. Het contact verwaterde weer. Kan gebeuren.
    In het tweede jaar kreeg ik de grootste pestkop terug uit de eerste brugklas, omdat nu hij bleef zitten. Aangezien meneer aan één slachtoffer niet genoeg had, kliekten we samen. Dat maakte het wat dragelijker, doch doordat iedereen in de iverlevingsmodus zat, werden dat ook geen heel goeie vriendschappen.

    Ik maakte wel buiten school om vrienden. Via een sportclub. jarenlang mee op stap geweest. Hier heb ik mijn beste vriend leren kennen. Helaas is hij inmiddels geëmigreerd. Afgelopen jaarwisseling heb ik hem nog eens gezien. Dat was erg leuk. Verder beperkt het zich tot Facebook likes.
    De andere vrienden hebben me genaaid. Ze hebben me laten vallen als een baksteen toen de broer van één van hen verliefd op me werd. Omdat ik hem mocht, wilde ik op een respectvolle manier duidelijk maken dat ik toch echt op vrouwen val. Die kans kreeg ik niet. Toen we samen de hond gingen uitlaten, is de hele meute ons stiekem gevolgd. Ze kwamen uit de struiken springen en hadden vanalles gezien dat niet was gebeurd. Behalve dat het niet klopte, lieten ze me links liggen, zowel met sporten als met stappen. Dan ben je dus in een klap 10 à 15 man kwijt, oftewel je sociale leven.

    Ik had nog een andere vriendengroep leren kennen. Toevallig op het juiste moment iemands kruk inpikken in de kroeg en je raakt aan de praat. Die brengt vervolgens weer nieuwe vrienden mee. Jaren lol mee gehad, festivals, thuisarty’s. Het verwatert met sommigen. Met anderen blijft het contact langer. Maar de shock kwam een klein jaar geleden. Ik ben als een van de weinige na het studeren niet terug naar mijn roots gegaan. Ondanks dat ik contacten wel warm hou, blijkt er achter mijn rug iets ontastbaars te spelen. Er werd vies naar mij gekeken toen ik me bij een concert voegde en er bleek vrij weinig behoefte aan mij. Naderhand wel gebeld met één van hen, en hij heeft sorry gezegd. Dan geef ik echt wel een nieuwe kans. Maar het voelt anders. Meer als gedogen.

    Ik heb nog één vriend over en ben doodsbenauwd dat ik hem gek maak met te veel contact if juist ook laat verwateren door te weinig. Die strijd blijft gaande.

    Gedurende mijn leven merk ik ontzettend dat initiatief vooral bij mij vandaan moet komen. Uitzondering is de geëmigreerde vriend, maar daar heb ik nu niks aan. En de laatst overgebleven, zij het in veel mindere mate. Alle andere contacten moet ik zelf warm houden. Voorstellen worden omzeild of bij uitzondering op ingegaan, maar het zal vervolgens niet eens andersom werken.

    Natuurlijk zal ik niet zomaar de hele wereld de schuld geven. De constante ben ik zelf. Maar als ik vergelijk hoe mensen met elkaar omgaan t.o.v. van met mij, dan raak ik toch teleurgesteld. Bij precies dezelfde acties is men veel geïnteresseerden in anderen dan in mij. Zelf het goede voorbeeld geven helpt daarbij niet.

    Ik ben inmiddels achter in de 30. Ook dat helpt niet met nieuwe vrienden maken, laat staan ze vasthouden. Iemand met wie je echt diepe dingen bespreekt is al helemaal uitgesloten.
    Kennelijk hoor je je vriendschappen vóór je 21e te maken. Daarna wordt het verzegeld en kunnen er geen nieuwe meer bij. Dat frustreert, ondanks dat ik iemand ben die zich lang alleen kan vermaken. Ik vrees dat het een kwestie van tijd is voor er echt niemand meer over is die het interesseert hoe het met mij gaat of zin heeft om samen iets te ondernemen.

    Dank je voor het luisteren.

    • Superbedankt voor het delen van je verhaal! Je kunt ook na je 21e vrienden maken hoor, gelukkig wel. Ik heb dit jaar vrienden gemaakt en ben 23 en ik ken ook mensen van 40, 50 of 60 uit mijn omgeving die nog steeds regelmatig vrienden maken. Het kan echt zeker nog goedkomen! Probeer jezelf zoveel mogelijk in situaties te begeven waarin je nieuwe mensen ontmoet, ook al is het lastig.

    • Jeetje wel een heftig verhaal vind ik en deels zeker herkenbaar. Een verhaal heeft vaak meerdere kanten, maar wat je hebt ervaren lijkt mij niet eerlijk en zou toch anders moeten kunnen. Hoe gaat het nu met je dan?

    • de rode draad ligt ook in mijn leven zoals u die beschrijft
      soms denk ik dat ik een gen heb dat het voor mij onmogelijk maakt om een echte vriend te maken
      en ook
      dat het wel aan mij zal liggen
      sterkte , Steven !o’

    • ” Iemand met wie je echt diepe dingen bespreekt is al helemaal uitgesloten.
      Kennelijk hoor je je vriendschappen vóór je 21e te maken. Daarna wordt het verzegeld en kunnen er geen nieuwe meer bij. Dat frustreert, ondanks dat ik iemand ben die zich lang alleen kan vermaken. Ik vrees dat het een kwestie van tijd is voor er echt niemand meer over is die het interesseert hoe het met mij gaat of zin heeft om samen iets te ondernemen.”

      Heb gewoon tranen in mijn ogen terwijl ik dit lees, omdat dit exact is wat ik vandaag dacht. Het lukt me ook maar niet om ergens te ”aarden” en vrienden te maken die ook echt wat om mij geven. Ben sociaal genoeg, praat gemakkelijk met mensen en toon vaak voldoende interesse. Maar hou er niets an over. Stiekem hoop ik dat er eens iemand is die uit zichzelf contact op neemt of eens voorstelt iets te gaan drinken. Maar dat gebeurt natuurlijk niet. Weet niet of iemand dit nog leest, maar dat er anderen zijn die exact dit gevoel ervaren doet me nog enigszins goed.

  • Na het lezen van dit artikel vind ik het wel weer prima om alleen te zijn. Ik wil helemaal geen vrienden die dan misschien een keer in de drie maanden iets laten horen. Of waar het allemaal van mijn kant moet komen omdat het anders doodbloed. Hoge lat? Ik weet het niet, misschien is deze maatschappij inmiddels zo druk met zichzelf dat echte vriendschap niet meer realistisch is. Ik koop liever een hond.

  • Leuk artikel, ik probeer mijn eenzaamheid wat te verdoezelen door mijzelf juist bezig te houden met allerlei hobbies die ik thuis kan doen. Ik voel me soms belemmerd door mijn kinderen waardoor ik gewoon minder kan en meer aan huis vast zit, en heb ook het idee dat ik vrienden ben kwijtgeraakt sinds ik mijn kinderen heb.
    Aan de andere kant merk ik dat ik nu wel meer een klik heb met een paar ouders van school, maar dit blijft ook vaak oppervlakkig.

    • Wat vervelend dat je dit zo ervaart! Misschien kun je juist je kinderen gebruiken om nieuwe mensen te leren kennen. Ga eens op de koffie bij de moeder van het vriendje/vriendinnetje waar een kind mee speelt. Of raak betrokken bij de school, scholen staan altijd te springen om behulpzame ouders. Leuk tijdverdrijf en nieuwe contacten!

  • kunnen we samen wandelen dan met onze honden ?
    ik woon niet ver van Hulst met oa heel lieve en speelse toch erg zenuwige jr kruising

  • Herkenning hoor. Vroeger veel last van gehad, ook omdat ik slechthorend ben. Ik denk dat vrienden maken het best gaat bij vriendelijke mensen. Als iets veel moeite kost dan heeft het geen zin. Zoek mensen op met dezelfde interesse of ga vrijwilligerswerk doen bij een organisatie die je leuk vindt. Biedt een luisterend oor, stel vragen. Bij een vriendelijk persoon wordt het vanzelf een tweegesprek. Zet ‘m op!

  • Wat een mooie site.
    Ik ben 52 jaar .
    Het gezin waar ik in opgroeide heeft mij altijd duidelijk gemaakt dat ze mij niet mochten .
    Zeiden dingen als ‘ kun je niet ergens anders gaan zitten ? We zaten net ze gezellig samen.
    Met mijn 13 woonde ik letterlijk alleen en mijn moeder verhuisde naar een vriendje aan de andere kant van het land.
    Mijn zus was haar alles en mij heeft ze helemaal zwart gemaakt in de familie.
    Dus familie heb ik niet.
    Ik had een vriendinnetje, die helaas is gestorven.
    Daarna mijn man leren kennen die mij elke dag uitlegde dat ik de moeite niet waard was.
    Mijn schoonfamilie reed eerst rondjes om het huis om er zeker van te zijn dat mijn man wel thuis was, want met mij alleen wilden ze niet zitten.
    Lang verhaal kort ..
    Ik heb dus ook geen vrienden.
    Durf ook niet .Ik ben heel spontaan en daarom willen mensen graag met mij omgaan .
    Maar wanneer het dieper gaat of op koffie drinken aan komt ,raak ik zo in de stress dat ik afhaak.
    Maar ik blijf het proberen hoor,misschien kom ik ooit nog eens iemand tegen die het begrijpt.
    Leuk dat je mensen zo helpt.
    Bedankt

  • Heel herkenbaar wat je schrijft en ook de reacties.
    Ik ben door ervaringen in mijn jeugd erg op mijzelf en ook diep van binnen bang om afgewezen te worden. Ik had tot de middelbare school niet echt vrienden. Ik ben jaren gepest. Toch had ik tegelijk ook wel vrienden. Ik ben niet verlegen. Ik groeide op in een beschermd gezin en woonde in een dorp toen ik puberde. Aansluiting had ik niet. Om dingen te veranderen ben ik op mezelf gaan wonen. Ik werkte gewoon, maar dat was het. Ik durfde en deed daarnaast niets, bang om bij een vereniging te gaan. Ik ben heel erg eenzaam geweest. Omdat ik zo niet verder kon ben ik in actie gekomen. Veranderd van werk en ook lid geworden van verenigingen. Ik ben heel actief geworden. Ik had het geluk snel een paar vrienden te maken. Die zijn heel belangrijk geweest om mijn leven te kleuren. Diezelfde vrienden heb ik na 20 jaar nog steeds. In die periode heb ik vooral veel oppervlakkige kennissen gehad, hoewel er nog een paar zijn bijgekomen. Helaas heb ik ook veel pech gehad in mijn leven. Dingen waardoor ik dingen niet meer kon en waar ik nog onzekerder door ben geworden, somber van binnen. Ik mis heel erg een relatie. Ik miste ook de gezelligheid en verbinding. Dus naast het samen met vrienden dingen doen voelde ik mij vaak leeg en zonder liefde.
    De Corona gecombineerd met veranderingen en een pijnlijke afwijzing heeft mij erg somber gemaakt. Mijn grootste angst, nl eenzaamheid is uitgekomen. Ik ben dagen achtereen alleen af en toe een appje, maar niemand bij wie ik mezelf kan zijn. Het is heel moeilijk om te gaan met vrienden nu.

  • Ik zit In het begin van je vorige artikel geen vrienden op school altijd aleen op de speelplaats aan het wachten tot de bel gaat

  • Hallo iedereen,

    Vol herkenning zit ik dit verhaal te lezen en ook met tranen in mijn ogen van tijd tot tijd. Als ik door de straten van het centrum fiets of rijd voelt het voor mij alsof ik de enige ben die alleen is op een zaterdag of zondag middag.

    Ik ben nu 35 en als ik de balans op kom ik toch tot de ontdekking dat ik gewoon echt geen vrienden meer heb. Wel een paar vrouwelijke vrienden maar dat voelt toch soms net anders gezien ik met sommigen een “verleden” heb op bepaald vlak.

    Dat ik geen echte vrienden meer heb is niet altijd zo geweest de mensen waar ik heel hecht mee was zijn verhuisd naar het buitenland of hebben het ontzettend druk met hun gezinsleven ook hebben ze vaak andere keuzes gemaakt waardoor ik mij niet meer kan spiegelen aan hun en zijn de verhoudingen anders geworden.

    Ik heb niet hélemaal doorgestudeerd hun wel, hun kochten hun eerste huis of auto ik deed dat niet, hun namen kinderen of gingen trouwen ik bleef alleen. Reizen? Moet ik nog doen joh)

    Het hoe en waarom hiervan zorgt er volgens mij ook voor dat je contact en aansluiting verliest en ik dit voel echt ontzettend klote
    ik ben duidelijk geen type persoon die alle wegen bewandeld die tussen haakjes het gros wel beloopt en zit nu waar in nu zit. Logisch;)

    Begrijp mij niet verkeerd ik heb wel een baan voor 5 dagen in de week en spreek collega’s enzo, hoewel dit toch vaak wat
    oppervlakkig is weet ik ook wel dat dit iets is wat je allicht gaat missen als het er niet meer is. Ook sport ik nog zeer fanatiek maar mis sociale aansluiting omdat de rest bij het sporten echt 15 jaar jonger is gemiddeld. Relaties in de liefde heb ik wel gehad sommigen waren leuk sommigen heel snel vergeten niks hoeft altijd voor eeuwig te zijn” is wel de strekking hierin,

    Ik ben oprecht jaloers op mensen die een vriendengroep hebben waar ze al sinds hun jeugd mee optrekken die hechtheid dat broederschap en er echt voor elkaar zijn heb ik nooit zo sterk gekend. Ik heb gescheiden ouders en ben het enige kind van mijn vader. Ik ben vaak alleen geweest toen ik bij m’n vader woonde en daarom sociaal “minder sterk ontwikkeld “ ik vind dit predikaat zwaar om te typen maar ergens voelt het wel zo alsof het anderen makkelijker af gaat of wellicht geeneens moeite kost om zich ergens in te mengen en makkelijk contact te leggen.

    Zelf ben ik een aantal keren verhuist op jonge leeftijd waardoor mijn hechting en binding keer op keer is verstoort. Ik moest elke keer opnieuw mijn omgeving achterlaten en weer integreren en acclimatiseren op plek waar ik dan weer was. Met terugwerkende kracht kan in zeggen dat dit mij “veel gekost heeft “

    Ik ben dus 35 fysiek wel erg gezond maar mentaal gaat er de laatste tijden (mede ingegeven door Corona) veel niet goed. Voor het eerst echt serieus naar therapie om eens goed onder de loep te nemen wat er nou precies allemaal is gebeurd.

    Een tijd lang ben ik gewoon doorgegaan met werken te lang en sinds een tijdje zit ik in een serieuze burn out. Ook slaap ik al jaren slecht en zit ik ook in de fase van je leven waarin je omgeving muteert je ouders worden, ouder je jonge zusje gaat trouwen en ik overweeg eerder een hond te kopen ipv ook te trouwen omdat je ergens geen vertrouwen meer hebt in een relatie en op dit moment in mijzelf. Tja ik kan het hier toch gewoon eerlijk zeggen.

    Toch wil ik positief afsluiten en ben ik dankbaar dat ik jullie verhalen heb mogen lezen het geeft mij wel wat nieuwe inzichten en dat is iets goeds. Ikzelf woon in de randstad en als iemand het leuk zou vinden om eens wat ervaringen samen te delen stuur mij gerust een berichtje ik kan altijd van iemand iets leren en wie weet andersom ook.

    Lieve mensen zet hem op!!!

    Groetjes Daniël (niet mijn echt naam) die drempel was even te hoog)

  • Hoi Marijn,

    Jeetje… er zijn dus meer mensen die met de dingen worstelen, waar ik mee worstel… eigenlijk al mijn hele leven lang al. De verhalen op deze site zijn herkenbaar. En hoewel die pijnlijke herinneringen uit mijn jeugd oproepen, troosten ze me ook. Ik ben niet raar. Ik ben niet gek. Ik ben niet alleen.

    Veel vrienden heb ik nooit gehad en er is zelfs een periode in mijn leven geweest, dat ik dacht dat ik wel ‘een soort van’ zonder sociale contacten kon. Dat dat veel minder ingewikkeld zou zijn. Het enige wat dat me heeft gebracht, is het inzicht dat ook ik een mens ben. En mensen zijn uiteindelijk sociale wezens, die sociaal contact nodig hebben om gezond in het leven te kunnen staan. Hoeveel spanning dat vanbinnen vaak ook geeft…

    De laatste tijd ben ik beter gaan kijken naar wat er in mij gebeurt als ik teleurgesteld ben in mensen om me heen. Welke emoties en gedachten er dan door me heen gaan en of daar een patroon in te ontdekken valt. Dat is er… Blijkbaar heb ik, door alles wat er in het verleden is gebeurd, voelsprieten ontwikkeld die scherp afgesteld staan op signalen dat ik niet (meer) gewenst ben. En als die gedachte eenmaal in mijn hoofd zit, dan neem ik afstand. Dan hoeft het voor mij niet meer.

    Daaronder zit een diep gevoel van niet welkom zijn, zie ik inmiddels, met alle pijn die daar verder bij hoort. Bij oppervlakkig contact cq. het gevoel dat ik ‘niet naar binnen mag’, het gevoel dat de deur naar diepgaand contact voor mij gesloten blijft, treedt er een mechanisme in werking in me. Als het erop lijkt, dat een deur niet opengaat voor mij of dat er een deur dichtgaat, dan trek ik me terug. Vervolgens komt er een bak verdriet, maar ook veel boosheid naar boven en daarna het verlangen om – dan maar – alleen te zijn. Naarstig ben ik op zoek naar een manier om dat patroon – dat toch écht in mij zit – te doorbreken. Om signalen van vroeger, die blijkbaar mijn brein hebben veranderd (een beetje) te kunnen ontkrachten, waardoor mijn ‘terugtrek reflex’ zal verminderen…

    Nogmaals dank voor al degenen die zo open hun verhaal op deze site hebben durven zetten. Het doet me goed te weten, dat we samen zijn 🙂

    Liefs, Fay (niet mijn echte naam, want ook voor mij is dat net even een brug te ver…)

    • Fay wat mooi bericht! En wat waardevol dat je zo goed in staat bent om te voelen intern wat dingen met je doen. Ik voel veel herkenning en vroeg mij af hoe het nu met je gaat?😊

      Groet Daniël

      • Wat een herkenning. Het jezelf terugtrekken in de veiligheid van je huis. De oppervlakkigheid van contacten, het gevoel niet mee te mogen doen, de hoop dat het ooit beter zal worden en de angst dat het voor altijd zo zal blijven. Het is voor mij ook de realiteit van de dag, ondanks mijn sociale baan en vele contacten met collega’s. Elke afwijzing hoe klein ook zorgt er voor dat ik me verder weg stop en hoe paradoxaal ook, mensen uit de weg ga.

      • Dag Daniël, dank je wel 🙂. Voor je reactie, je complimentje en je vraag.

        Het ‘gaat’… Het verlangen om van mijn patronen af te komen is erg groot. Al realiseer ik me, dat ik me die patronen om een reden eigen heb gemaakt en dat ze voor een belangrijk deel met me ‘mee zullen blijven wandelen’. En daar kan ik dan momenteel weer erg verdrietig van worden: waarom ik ben zoals ik ben en (waarschijnlijk te veel) geloof wat mijn gedachten me ingeven op het gebied van verbinding met de mensen om me heen. Een deel van me zoekt nog steeds de boosdoener van die patronen buiten mezelf, maar een ander deel ziet beter dan ooit dat er ‘met mijn diepste wezen’ helemaal niks mis is, maar dat het mijn eigen systeem is, dat me steeds weer op het verkeerde been zet. Duidelijk is ook, dat de oplossing voor mij niet ligt in een verstandelijke benadering ervan. Natúúrlijk snap ik met mijn brein dat ik mezelf een soort van ondermijn. Ik ben echter op zoek naar datgene wat die wetenschap óók kan laten doordringen tot in mijn (onder-)bewustzijn. Het goede nieuws is, dat ik – mede door mijn verleden – erg goed op mezelf kan zijn, niet bang ben om in mijn uppie dingen te ondernemen en kan genieten van kleine dingen, van de natuur en van de lente. Dus ook al struikel ik regelmatig over die patronen, gelukkig is het dus niet allemaal kommer en kwel 🙂.

        Zojuist heb ik jouw verhaal nog eens gelezen. Ik kan me goed voorstellen dat het klote voor je voelt dat je geen contact / aansluiting meer hebt met de vrienden die je voorheen had. Geforceerd contact houden als raakvlakken ontbreken, dat gaat ‘m ook niet worden, hè… Mij helpt het om me te realiseren dat elke persoon die in mijn leven komt, om een bepaalde reden mijn pad kruist. Dat ze op een later moment ‘uit mijn leven verdwijnen’ zegt niet persé iets over mij, maar des te meer over datgene wat ik de betreffende persoon te brengen had en wat diegene mij te brengen had. Dat voelt – voor mij in ieder geval – ‘zachter’…

        Je zegt dat je oprecht jaloers bent op mensen die een vriendengroep hebben waar ze al sinds hun jeugd mee optrekken. Is dat écht wat je mist, onderdeel uitmaken van een groep? Past dat bij wie jij als persoon bent? Waar jij als mens blij van wordt? Of voelt één-op-één contact juist beter? In mijn beleving begint het namelijk allemaal met jezelf beter te leren kennen, te leren accepteren dat je in elkaar zit zoals je in elkaar zit en vervolgens te kijken waar je blij van wordt en hoe dát je kan helpen je aandacht te richten op activiteiten (buitenshuis). Dáár zijn immers de mensen te vinden waar je raakvlakken mee hebt…

        Enne … ik heb geleerd dat alle ‘adviezen’ die je anderen geeft, vooral ook adviezen voor jezelf zijn. Dusse… zet ‘m op, hè 😉.

        Groetjes, Fay

  • Pfff heftig..
    Ik lees dit met tranen in mn ogen..
    Zo herkenbaar.
    Sinds ik uit een relatie van 21 jaar kom, ( nu 6 jaar terug) ben ik mezelf kwijt geraakt, doordat mensen mij ook hebben laten vallen en narcistische ex.
    Zelf heb ik wel een nieuwe vriend, die me respecteer zoals ik ben en een hele fijne band mee heb, maar bij andere sociale vlakken, bijvoorbeeld op het werk, vriendinnen of in groepen, durf ik gewoon weg niet er mezelf bij te voegen.
    Ben zo onzeker en angstig en vaak dan erg moe, dat als ik een keer een afspraak heb staan, dat ik er geen zin in heb( ook door angst)
    Ik denk echt dat mensen me oprecht niet leuk vinden en dat ik te raar ben en dat geloof ik ook.
    Daardoor trek mezelf terug.
    Top in ieder geval, dat jij de goede weg heb gevonden! Respect…

    • Erg fijn om herkenning te voelen bij net lezen van alle verhalen. Bij mij eenzelfde verhaal: ik heb geen vriendinnen, wel sociale contacten, maar een vriendin om mee te kletsen of iets te ondernemen heb ik niet meer. Wel gehad, zeker. De laatste vriendschap is in een soort van overleg beëindigd na 15 jaar en dat voelde als een opluchting en tegelijk besefte ik dat er geen vriendschap meer over was. Met een ex collega had ik leuk contact, fijne gesprekken, maar dat bleek niet wederkerig. Ik liet het even bij haar voor een volgende afspraak en hoorde nooit meer iets. Dat is een terugkerend patroon dat ik inmiddels wel herken: ik vind iemand leuk, maar dat blijkt niet geheel oprecht of wederzijds. Of iemand vindt mij leuk en voel ik geen klik. Ik ga wel weer een vriendin tegenkomen, dat vertrouwen heb ik, maar zal daar actie voor moeten ondernemen en daar ben ik nu even moed voor aan het verzamelen.
      Dank voor het delen, wens ieder sterkte en geluk !

      • Dit is voor mij ook heel herkenbaar. Mijn man bijna 6 jr geleden overleden daarna niemand meer,
        Waarom weet ik nog steeds niet, ook, als het niet van mij afkwam gebeurde er niets. Ineens heb
        Je zoiets van , nou van mij hoeft het niet meer.
        Nooit gedacht dat ik me ooit zo alleen zou voelen.
        Heb wel m’n 2 kinderen en kleinkinderen maar je wilt zo graag iemand van ongeveer je eigen leeftijd.
        Je wilt wel weereens wat diepere gesprekken.